“Moet je een werkstuk voor geschiedenis maken?”
Ik werp een blik op het scherm. Mijn dochter zit achter de computer en bekijkt geïnteresseerd diverse foto’s van verschillende prinsen. Telkens klikt ze resoluut de portretten één voor één weer weg.
Stomme prinsen
“Nee hoor, ik ben op zoek naar een leuke prins van ongeveer mijn leeftijd, ongehuwd en knap om te zien.”
“Hoezo?” Verbaasd en tegelijkertijd nieuwsgierig gluur ik met haar mee.
“Om een prinsessenleven te kunnen leiden, kun je maar het beste met een échte prins trouwen. Kijk maar naar Meghan en Harry.”
“Er zijn niet zoveel leuke, nog vrij rondlopende prinsen meer, vrees ik… De meeste prinsen zijn onaantrekkelijk, oersaai en bovendien onbereikbaar dus helemaal geen partij voor jou,” probeer ik haar weer in de realiteit terug te halen.
Hebbes!
“Yesss! Dat is ‘m.”
“Huh? Je hebt er eentje gevonden?”
“Ja, en niet zomaar één, mam! Precies mijn type en ongeveer van mijn leeftijd. Prins Nikolai van Denemarken. Hij is zelfs fotomodel!”
Verlekkerd staart ze naar zijn foto.
“Tja, hij is best leuk, dat moet ik toegeven.”
“Prins Nikolai is een afstammeling af van een eigenzinnig koningshuis,” leest mijn dochter voor. “Hij heeft een excentrieke, kettingrokende oma, die zelfgemaakte glitterjurken draagt en een – inmiddels overleden – opa, die vóór zijn dood ook al bar weinig in te brengen had. Zijn moeder is gescheiden en zijn vader is een of andere blitskikker in een veel te snelle auto.”
Chateau Royale
“Hmm, dat familiescenario komt me redelijk bekend voor. Dat zou zomaar een beschrijving van onze familie kunnen zijn.”
“Inderdaad,” schatert mijn dochter, “prins Nikolai en ik hebben nu al een klik!”
“Jij houdt toch van Frankrijk, mam?” Verrukt staart mijn dochter naar een sfeervolle foto van het buitenverblijf van de Deense Royals; een wijnkasteel in Zuid-Frankrijk.
Het is dezelfde verliefde blik die ze ooit op het Playmobil prinsessenkasteel wierp, dat ik een halve eeuwigheid geleden voor haar derde verjaardag had gekocht. Een koninklijk paleis met gouden poorten, hoge torens en luxueuze kamers. Dolgelukkig was ze met haar cadeau. Vrijwel meteen identificeerde ze zichzelf met de roze prinses. En nadat ze alle resterende Playmobil poppetjes nog eens nauwkeurig had bekeken, kwam ze tot de conclusie dat de poetsvrouw toch eigenlijk wel het meeste op mama leek.
Prinses inclusief poetsvrouw
Met het vervullen van haar allergrootste wens ontstond ook meteen een geheel nieuwe behoefte: een échte prinses worden. Sindsdien oefent ze thuis alvast om haar droom te kunnen verwezenlijken.
Haar verzamelde collectie schitterende roze satijnen baljurken met glanzende pofmouwen, gouden biesjes en organza ruches, prachtig afgewerkt met glitters en subtiele gouden accenten, hangt keurig in oplopende maten in een kledingrek op zolder. Als poetsvrouw bij uitstek heb ik me uiteraard netjes aan de strikte wasadviezen gehouden, waardoor de prinsessenjurken er nog steeds als nieuw uitzien. Handwas, niet centrifugeren, niet in de droger, lauw strijken. Check.
“Waarom wil je eigenlijk überhaupt een prinses worden, vraag ik me zo af?”
“Het lijkt me heerlijk, mam. Je ziet er altijd fantastisch uit en je wordt ook nog eens de hele dag gepamperd door een hofdame. Je hebt een kok die heerlijke gerechten voor je kookt en een eigen chauffeur…”
“En een poetsvrouw,” mompel ik er zachtjes achteraan.
Dream on
“Ik hoef dan helemaal niets meer zelf te doen,” zucht ze. “Een chauffeur, die het portier voor je openhoudt… dat is toch fantastisch!?”
“Vergis je niet,” waarschuw ik. “Het leven van een prinses is in de praktijk een stuk minder romantisch dan je zou denken. Terwijl jij droomt van een privéchauffeur, een fotomodelprins en een eigen kok, heeft Meghan Markle ondertussen de deur van het koningshuis allang met een klap achter zich dicht gesmeten.”
“Ja, en daar snap ik dus echt helemaal niets van!”
Ik zeg niets meer. Prinsesjes worden ook groot. En hun wensen vanzelf kleiner.
bron: pixabay.com
