“Mam, hoe is het met onze kat? Je geeft ‘m toch wel op tijd eten?”
“Ja, ja,” stel ik mijn dochter gerust. Ze is samen met haar vriend op vakantie en haar kat logeert bij mij.
“En kan je vandaag of morgen bij mij thuis even naar mijn post kijken en de ramen openzetten om te luchten?”
“Komt goed,” beloof ik. “Hoe bevalt jullie vakantie? Hebben jullie het naar je zin?”
“We hebben het super,” vertelt ze enthousiast, “we zijn gisteren…”
“Oh wacht even,” onderbreek ik haar, “ik krijg een wisselgesprek. Het is oma. Ik moet opnemen, want ze staat met autopech in een garage ergens in Frankrijk…”
“Hoi ma, hoe is het met jouw auto?”
“Total loss verklaard,” meldt mijn moeder zich. “Dus er moet nu zo snel mogelijk een autotransport vanuit Nederland worden geregeld. Kan jij dat voor ons doen? En de afhandeling met de Franse garage regelen?”
“Je weet, Cor en ik spreken geen woord Frans.”
“Ja, ja, dat komt wel in orde,” beloof ik haar. “Maar hoe nu verder? Moet ik jullie komen ophalen of zo?”
“Ophalen?” reageert mijn moeder licht verontwaardigd. “Nee, natuurlijk niet. We hebben zojuist een vervangende auto van de ANWB gekregen, dus we rijden gewoon lekker samen door naar Spanje. Oh ja, kun je alle rekeningen van de autostalling en het transport alvast naar de ANWB sturen?”
“Doe ik, ma,” beloof ik zuchtend. “Fijne vakantie!”
“Oh, wacht, hoe gaat het eigenlijk met jou?” informeert ze nog even beleefd.
Maar voordat ik antwoord kan geven, wordt de slechte wifi-verbinding alweer verbroken.
Niet veel later belt mijn lief. Hij is samen met zijn dochters op vakantie in Zuid-Frankrijk.
“Hoi schat, hoe is het met jou?”
“Gaat wel,” reageer ik lauwtjes. “En met jou?”
“Fan-tas-tisch! We hebben het zelfs zo naar ons zin, dat we nog lang niet naar huis willen. Daarom willen we nog een paar extra dagen bijboeken. Kan jij eens bellen of dat nog lukt? Bij de receptie spreken ze alleen maar Frans.”
“Ja hoor, zal ik doen,” zucht ik. “En leuk dat jullie het zo fijn hebben,” probeer ik zo enthousiast mogelijk te klinken.
“Is er soms iets?” informeert hij bezorgd. “Je klinkt een beetje mat, voel je je wel goed?¨
“Nou. eerlijk gezegd voel ik me…” Ik zoek even naar de juiste woorden.
Maar nog voordat ik mijn zin kan afmaken, is de wifi-verbinding alweer verbroken.
“…total lost,” maak ik dan toch mijn zin maar af.
Vluchtig bekijk ik alle ontvangen vakantiefoto’s. Voornamelijk van zonovergoten stranden en prachtige zwembaden. Ik staar door het raam naar buiten en zie dat de regen weer eens met bakken uit de hemel valt. Ik slik even want natuurlijk was ik zelf ook graag op vakantie gegaan. Maar zowel mijn lief, mijn dochter als ook mijn zus hadden zelf al vakantieplannen gemaakt. En zoon boeit vakantie totaal niet, zoals hij dat zelf fijntjes uitdrukt. Liever blijft hij thuis met wat vrienden om hem heen. Daarom besluit ik in een opwelling om een campingplek voor mezelf te reserveren, op slechts een half uurtje fietsafstand van mijn huis.
De volgende middag breekt de zon eindelijk door en rijd ik meteen naar de camping. Maar wanneer ik een duik neem in het uitnodigende zwembad, kom ik verbaasd tot de ontdekking dat ik daar moederziel alleen ben. Met langzame slagen trek ik een paar baantjes en begin ik toch sterk te twijfelen of dit nu wel zo’n goed idee is geweest. Moederziel alleen in een enorm zwembad. Maar dan denk ik aan mijn eigen gevleugelde uitspraak: ‘Het gaat er niet om wáár je op vakantie bent, maar met wíé je gaat. En heel eerlijk gezegd, vind ik mezelf best wel prettig gezelschap.
Langs de rand van het zwembad maak ik een praatje met een vriendelijke badjuffrouw.
“Waar staat jouw caravan eigenlijk?” informeert ze nieuwsgierig. “Dan kom ik eens een bakkie bij jou doen.”
“Oh, nergens,” verklap ik lachend. “Mijn gereserveerde plek is leeg. Er staat alleen een stoel. Ik vond het teveel gedoe om in mijn uppie mijn caravan helemaal hier naar toe te slepen. Ik woon hier vlakbij, dus ik rijd net zo gemakkelijk ‘s avonds weer terug naar huis. Ik slaap toch liever in mijn eigen bed.”
“Slim bekeken,” vindt ze, “wanneer ben je hier weer?”
“Ik zie wel. Ik heb het thuis druk met van alles en nog wat regelen, maar ik ben van plan om tussendoor hier telkens een paar vakantie-uren door te brengen.”
Als ik thuis kom, informeert zoon meteen hoe laat we gaan eten. “En waar ben je eigenlijk net geweest?” vraagt hij zich ineens af.
“Oh, op vakantie,” roep ik opgewekt.
“Op vakantie?“ gaapt hij me aan.
“Ja. Op vakantie. Wacht,” zoek ik op mijn telefoon, “dan app ik je alvast mijn allereerste vakantiefoto.”
Bron: eigen foto (TCB)
