Naschool-ellende

Bron: pixabay

Gisteren had ik een lange dag. Ik mocht na mijn werk door naar een nascholing. Dat betekende dus dat ik om half acht de deur uit ging en ’s avonds om tien uur thuis was.

Hoezee.

Ik móét in ieder geval elk kalenderjaar drie uur nascholen over COPD en drie uur over diabetes. Op zich valt dat wel mee dus, maar het jammere is dat er eigenlijk nooit veel nieuwe ontwikkelingen zijn op beide gebieden. Een gemiddelde nascholing is dus feitelijk één groot déjà vu. Groundhog day. En dat elk jaar weer een paar keer.

Maar dat is nog niet het ergste. Het lukt mij nog wel om drie uur enigszins intelligent voor me uit te staren maar ondertussen te denken aan de boodschappen die ik nog moet doen, wat ik wil gaan eten van het weekend, seks en het feit dat ik dringend mijn teennagels moet lakken.

De grootste ellende begint altijd direct na mijn werk. Na een lange en vaak intensieve dag in de auto zitten met mijn werkgever. Die dan altijd een non-stop monoloogje bezigt over hoe oncollegiaal zijn collega’s wel niet zijn en dat alle zorgverzekeraars eikels zijn. Ik heb hem meestal die dag al een uurtje of acht om me heen gehad, dus één en ander is best een overdosis te noemen.

Door de drukte op de weg (Randstad hè?) kom je op de valreep bij de locatie van de cursus aan. Negen van de tien keer is dat één of ander vaag/goedkoop Campanile-achtig hotel. Totaal sfeerloos. Inclusief nepplanten, systeemplafond en schuifwanden.

Daar staat bij aankomst dan dat overheerlijke buffet op je te wachten. Met saté van spuitvlees en dode asperges uit blik. Bremzoute soep uit pakje en zakje en uitgedroogde broodjes. Uiteraard is alles lekker afgekoeld en/of aangekoekt aan de randen (hard geworden zacht noem ik dat.)

Aan een statafel hang je dan met vage bekende artsen en praktijkondersteuners je smakeloze diner weg te kauwen. Ondertussen nog even zeer ongeïnteresseerd informeren naar hun manier van praktijkvoeren en de immer belangrijke cijfertjes.

Met een beetje mazzel is het een nascholing waar je niet de hele avond je lekker terug kunt trekken in je eigen hoofd, maar wordt er van je verwacht dat je actief mee doet aan de rollenspelen die ze zo leuk voor je hebben bedacht. Ik ben totaal niet bleu, heb bedroevend weinig last van schaamtegevoel, maar van een beetje rollenspel sla ik volledig dicht. Het beste is dan om te zorgen dat je een plekje naast de uitgang hebt en een blaasontsteking te faken zodat je regelmatig even een luchtje kunt scheppen.

Aan het einde van een lange, lange werkdag, word je gemiddeld zo omstreeks half tien uit je lijden verlost.

Maar eerst is er altijd nog iemand die één en ander wil vragen. En domme vragen bestaan niet, is mij meerdere malen verteld. Right.

Dan nog even weer die heerlijke autorit terug naar huis met mijn werkgever die aan een nieuw monoloogje is begonnen.

Meestal probeer ik dan alsnog even aan die seks en teennagels te denken.