Al op jonge leeftijd kwam ik de man tegen waarmee ik volwassen zou worden. Ik was 17 jaar oud en had een prachtige toekomst voor me. Ik was een sterke jonge vrouw en een uitstekende leerling met veel potentie. Mijn leven puilde uit van leuke dingen en fijne vrienden. Maar het liep anders. In de veertien jaar die volgden, bleek ik samen te zijn met iemand met de meest extreme vorm van narcisme waarover ik ooit gelezen heb. Ik kreeg kinderen met deze man en uiteindelijk trouwden we zelfs.
Na veertien jaar ellende en zó veel horror dat ik het niet eens kan omschrijven, heb ik mezelf van hem weten te verlossen en moest ik plots opnieuw volwassen worden. Want de grote-mensenwereld? Die begreep ik niet.
Nu, ruim 4 jaar verder, heb ik alles wel op een rijtje. Ik ben weer succesvol, mensen spreken bewondering uit voor mijn kracht en ik geniet van de mooie vriendschappen die ik inmiddels heb opgebouwd.
Vanmorgen zat ik samen met mijn kinderen op de bank toen de jongste met een grote schoenendoos vol foto’s aankwam. Ze stelde vragen over wie er op de foto’s stonden, waar het was en of zij die baby was. En ik weet het niet meer… Ik zie niet welke baby wie is, waar het was of wanneer dat dan was.
Opeens besef ik dat mijn leven door toedoen van deze narcist véél traumatischer was dan dat ik tot nu toe dacht. Ik heb het verdrongen, alles. Ik zal nooit antwoord kunnen geven op vragen over wanneer ze hun eerste stapjes zetten, hoe oud mijn kinderen waren toen ze tandjes kregen. Ik zie het verschil niet eens tussen mijn twee baby’s en moet op de achterkant van de foto kijken in de hoop dat de datum van afdrukken mij meer vertelt. Hij nam mij niet alleen mijn eigenwaarde en de ‘normale’ weg naar volwassenheid af, maar ook de herinneringen aan mijn kinderen.
Misschien heb ik het allemaal toch nog helemaal niet zó goed op een rijtje.
Oh, we kunnen elkaar een handje geven Diana. Gelukkig geen 14, maar 3 jaar. Maar nog steeds de nasleep van véél ellende.
Heavy! Fijn dat het nu beter met je gaat!
Wat een impact heeft dat dan, zonder dat je het eigenlijk door hebt.?
Nou lieverd, geen nood! Het is verschrikkelijk wat je is overkomen maar het klinkt mij ook voor een groot gedeelte als zwangerschapshormonen (en ja daar kun je tot een jaar later nog last van hebben) en iets wat tijd met je doet. Ik heb namelijk een hele lieve partner en ben heel gelukkig en heb soms precies hetzelfde! vraag mij ook niet naar het eerste tandje, eerste stapje, eerste woordje etc. Lullig, en ik had het op moeten schrijven, maar heb dat niet gedaan en nou weet ik veel van die dingen ook niet meer…