Empathie

12 februari 2016 door Zuster Klivia

Pas geleden had ik een patiënte op mijn spreekuur, ze kwam voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Voor een uitstrijkje dus.

Ik heb dan een standaardlijst met daarop een paar vragen die ik stel, voor ik overga tot actie. Ik wil eventuele klachten weten, of de betreffende vrouw hormonen slikt, ik wil weten wanneer de laatste menstruatie was en of het patroon regelmatig is.

Deze mevrouw was door de overgang heen, zonder problemen. Ze had er niks van gemerkt, zei ze.

Ik vertelde haar dat ze daar geluk mee had gehad. Dat ik veel vrouwen spreek, voor wie het een nogal heftige gebeurtenis is.

Daarop kwám een reactie. Ik was sprakeloos en dat gebeurt niet vaak kan ik u zeggen.

“Vrouwen die lopen te zeiken over overgangsklachten, mankeren onderliggend waarschijnlijk wat. Die hebben in hun leven hun zaakjes niet op orde, zijn ontevreden en dan is die overgang een prima excuus. Vrouwen die stabiel zijn, die stevig in het leven staan, die hoor je nooit over de overgang.”

Ze ging nog even door.

“Ook zoiets, vrouwen met een postpartum depressie. Kom op zeg! Aanstelleritis! Een schop onder hun kont moeten ze krijgen!”

Het was dat ik nog niet begonnen was met dat uitstrijkje, anders had ik het speculum even hardhandig in die muts willen ronddraaien.

Ik heb geprobeerd er niet op te reageren, maar dat lukte me dus niet.

Ik vertelde haar dat ik zelf toch wel een doorzetter te noemen ben, iemand die niet snel iets mankeert, maar dat ik zelf de laatste tijd nogal loop te tobben met mijn hormonen. Dat ik me soms echt K&*^%$ voel, terwijl ik zo happy as Larry ben. Kortom: dat ik het met haar opmerkingen dus niet helemaal eens was.

Toen bond ze in en gingen we over op veiliger onderwerpen als werk en vakantie.

Beter.

Mijn bloed kookte namelijk.

Wat is er in vredesnaam mis met mensen zoals zij? Omdat je het zelf niet kent, is het niet waar? Ik weet dat er mensen zijn die het lastig vinden zich in te leven in andere mensen, maar dit is een compleet gemis aan empathische gevoelens. Zó enorm kort door de bocht, dat ik het gewoonweg shocking vond.

Tuurlijk is het verdomde lastig om je een voorstelling te maken van hoe andere mensen zich voelen door hun ziekte, of door een heftige gebeurtenis, iets waar je zelf geen ervaring mee hebt. Maar als je iets niet begrijpt, houd dan gewoon wijselijk je mond. Knik wat, klets wat mee, zorg dat je er bent voor de ander. Doe je best in ieder geval.

Het zou mooi zijn als dat soort emotiegestoorde mensen eens een dag konden voelen wat een ander voelt. Dat deze mevrouw kan ervaren hoe het voelt als je een depressie hebt. Kijken of ze dan nog steeds blijft verkondigen dat je je na een nachtje slapen vast beter voelt.

Bah!