bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
Ik ben bang dat ik verdwaal. Letterlijk en figuurlijk. Ik durfde niet naar de redactievergadering van Sargasso, omdat het zo ver is en ik bang ben onderweg een verkeerde afslag te nemen. Ik schrijf op een briefje wanneer ik de katten eten heb gegeven, zodat ik ze niet overvoer en eten moet weggooien. Wat ik natuurlijk evengoed doe.
Als ik boodschappen ga doen, loop of fiets ik niet meer tussendoor, ook al is het misschien korter. Nu woon ik wel in een soort labyrint, Nellestein aan de Gaasperplas. Ik moet altijd huisnummers onthouden zodat ik weet waar ik moet afslaan. Die ik nu dus niet meer precies weet. Dus ik neem de hoofdroute en ik heb Google Maps op mijn telefoon in de hand. Als ik thee of koffie zet, moet ik altijd ff checken of ik al suiker in het kopje heb gedaan of niet.
Vroeger kon ik gewoon twee dingen tegelijk doen. Ik probeer het nog wel en soms lukt het zelfs. Mijn langetermijngeheugen is prima. Tv kijken en tegelijk een column schrijven lukt ook nog wel. Ik ben een kei in spelletjes. Nou ja, meestal. En, I kid you not, ik was dit document ook meteen kwijt, omdat ik het niet ineens afgemaakt had en niet wist waar ik het opgeslagen had.
Ik dank God op de blote knietjes voor het geheugen en de zoekmogelijkheid van de computer. En gelukkig heb ik trucjes.
Maar ouder worden is gewoon kut.
Geef een reactie