Na een koppijnrijke start van de dag en een ultra-drukke werkochtend heb ik net een bliksembezoek aan de plaatselijke Action gebracht. Ik sta mijn ik-heb-ze-niet-nodig-maar-ze zijn-zo-leuk-spullen (nieuwe kussens en andere aanwinsten) in mijn auto te proppen als achter me een man begint te praten.
“Wat een wind hè”, hoor ik hem zeggen. En omdat mijn zorgvuldig geföhnde krullen alle kanten op zwiepen, kan ik niet anders dan dat met een “nou inderdaad” beamen. Ik prop verder en breng mijn karretje terug. Onderweg naar de auto passeer ik de man weer. Hij leunt nonchalant tegen zijn leasebak. Strak in het pak, een jaar of 45, gedistingeerde grijze krullen en het overhemd op standje inkijk. Het moet gezegd, in het geheel geen onappetijtelijk beeld.
Vriendelijk wens ik hem een fijne dag. Mijn lijf verlangt naar de relaxmodus en een strip paracetamol. Ik wil snel weg.
“Woon je in deze stad?”
Ik wil eigenlijk “dat gaat je geen reet aan” zeggen, maar zoals wel vaker krijg ik die zin mijn strot niet uit.
“Ja”, antwoord ik, “nog wel.”
Er volgt een gesprekje over verhuizen naar Den Haag, de liefde achterna en geen binding hebben met de stad waarin ik woon. Hij vraagt wat voor werk ik doe en vertelt dat hij zelf in de mediation zit. En hij zegt, terwijl zijn blik afdaalt naar mijn decolleté, dat deze stad ineens een stuk mooier is geworden.
Het besef dat ik op een parkeerplaats bij de Action keihard versierd word, dringt ineens tot me door. Man man, wat ben ik toch ook een muts, dat ik dat nú pas doorheb. Alsof die man werkelijk wil weten of ik gelukkig ben in mijn woonplaats.
“Je viel me meteen op, weet je dat? Je liep voorbij met je wapperende krullen en dat heerlijke figuur van je. Dus ik dacht: daar moet ik meer van weten.”
Wat een gladjakker, zegt mijn ratio, terwijl mijn gevoel heerlijk gestreeld wordt. “Dus jij wil zeggen dat ik mijn hele leven tevergeefs strijd tegen mijn dikke kont”, zeg ik lachend. Mijn ego geniet zachtjes spinnend van het moment.
“Meid, je bent prachtig! Ik val op vrouwen zoals jij. Vol, rond, klein, schitterende ogen en goed gebekt. Ik wil weten wie je bent.”
Ik vraag hem schalks of hij vaker vrouwen op parkeerplaatsen in zijn auto probeert te vlijen, maar hij verzekert me dat dit écht de eerste keer is. Dat gelooft mijn naïeve ik natuurlijk meteen.
Dan komt het hoge woord eruit: “Mag ik je nummer?”
Mijn “nee” komt blijkbaar onverwacht. “Je bent zonder twijfel een mooie man, maar ik heb thuis ook zo’n heerlijk exemplaar. Eentje waar ik meer dan genoeg aan heb.” Ik stap in mijn auto en rijd weg met een grote grijns op mijn gezicht.
Ik voelde me, ondanks de koppijn, even een lekker wijf. Zelfs de wallen én het feit dat ik met dit lijf anytime soon de bikini-hel weer moet trotseren verdwenen heel even naar de achtergrond.
Meneer zonder naam, dankjewel!
En je hoofdpijn meteen weg zeker?
Die was inderdaad een heel stuk weg ja.. ;-)