Bron: pixabay.com
Mijn man en ik zijn inmiddels zes jaar en een paar maanden samen. Over anderhalve maand zijn we vier jaar getrouwd. Dan duurt ons huwelijk al langer dan dat zowel hij als ik daarvoor überhaupt met iemand een relatie hebben gehad.
Yep, dit is ‘m.
The one.
En ik ben die van hem.
En we kunnen het weten, want we hebben allebei héél veel en grondig vergelijkend warenonderzoek gedaan tot we elkaar digitaal tegen het lijf liepen.
Hij nog “iets” meer dan ik. Ik ben getrouwd met de Julio Iglesias van de Haaglanden. En hij heeft een nogal wild stapverleden op zijn naam staan. Iets met drank en drugs.
Dat het niet overdreven was, wat hij me verteld heeft, werd nog weer eens vrolijk bevestigd toen we recentelijk op de verjaardag van een oude vriend van manlief waren. Zijn voltallige oude hockeyteam was daar ook aanwezig en de verhalen waren niet van de lucht. Ze pleurden bijkans om toen ik ze vertelde dat hij tegenwoordig op jaarbasis ongeveer vier avonden de hort op is en de rest van het jaar gewoon op de bank ligt, (met zijn hoofd op mijn schoot. Dat laatste stukje heb ik maar weggelaten. Ze zouden het besterven denk ik.)
Ik zie mezelf bepaald niet als een soort leeuwentemmer of zoiets. Die verandering is vanuit hemzelf gekomen. Mensen worden doorgaans ouder en rustiger. Niemand houdt het vol om avond in, avond uit, de hort op te gaan.
Ik was er vroeger ook eentje. Sloeg regelmatig een nachtje over en zag het zeker vier dagen in de week licht worden. Zowel binnen door de TL balken die aangingen in de kroeg, als buiten, door de opkomende zon. Dat zou ik niet meer kunnen, ik zou overlijden denk ik, van slechts één nachtje al. Toen ik in 2000 moeder werd, heb ik mijn stapschoenen aan de wilgen gehangen en werd ik noodgedwongen een huismus. Zo ongeveer het beste wat mij (en mijn lever) ooit is overkomen. Tot een jaar of vijf geleden kon ik nog steeds een aardige bak wijn wegtikken en werd ik redelijk fris en fruitig wakker. als ik dat nu doe, dan heb ik een dag of wat het gevoel alsof ik een naar virus onder de leden heb. Spierpijn, rillerig. Ik kan amper meer denken, heb een kop vol watten en spijt als haren op mijn hoofd. Ik houd het dan ook noodgedwongen op een keer of drie op jaarbasis dat ik los ga. Manlief’s aftakeling gaat gelukkig evenredig met die van mij op.
En sinds een jaar of twee zijn we pas echt gezapig geworden en liggen we op doordeweekse avonden -vanwege een wekker die om half zes afgaat- om half tien op bed.
Om te slapen welteverstaan.
Laat ze dát maar niet horen, die hockeymannen.
