De – nog door de Eerste Kamer goed te keuren – nieuwe wet op orgaandonatie is in aller monde. Hopla, de Hollandse wereld staat weer eens op zijn getransplanteerde kop. Plots zijn daar die rottige donordingen, die keihard tot (in?) ons doordringen.
Vroeger was alles beter. Vroeger moest je actief, middels een indrukwekkend codicil, aangeven dat je zonder verdere omhaal bereid was, delen van jezelf af te staan. Na je dood, welteverstaan; vóór je dood slechts als weloverwogen en uitermate bewuste keuze.
Ik had ook zo’n mooi rood, in mijn portemonnee gefrommeld papiertje. Na een periode van intensief non-gebruik viel hij uit elkaar en heb ik ‘m zelfs vakkundig geplastineerd. In keurig kinderhandschrift stond mijn standaard verklaring erin gekrabbeld. Daaronder in koeienletters de woorden: “Maar niet mijn ogen!” Waarom weet ik niet meer. Iets met op het netvlies gegrift staande beelden, die de oogontvanger dan mogelijk zou kunnen zien. Nee, dat moest niet mogen.
Ik wou dat ik het ding nog had. Voor in mijn plakboek.
Maar nu, nu is alles vreselijk! Nu mag iedereen in je nog niet eens koude lichaam grabbelen, op zoek naar bruikbare onderdelen, net als bij de autosloop. Tenzij je met je DigiD aangeeft dat je dat ab-so-luut niet wilt. Geen idee of je daar op het moment van de dode suprème wat aan hebt. Als jij met een gelukt schot door je hoofd op de SEH op de lopende band gekwakt wordt, gaan ze dan werkelijk eerst de bruut geïmplanteerde vriendelijk gedoneerde chip in je pols uitlezen om je DigiD op aanwezigheid van een anti-codicil te checken? Ik ervaar zo’n papiertje in mijn portemonnee dan toch als een stuk ‘dichterbij de mensuh’. De donorcodicil-app is inmiddels ook al verwijderd uit de appstore. Hoe onromantisch.
Enfin. In het land waar ik momenteel langdurig verblijf (Oostenrijk, bijna extre(e)m(istisch) katholiek te noemen, inclusief hiernamaalsgeloof en wederopstandingszin), is het ‘automatische doneren’ al sinds jaar en dag het geval. Hier lachen ze om al die maffe donorcodicillen in het buitenland. Als je echt weigert, om ook maar iets af te staan, moet je dát op een papiertje zetten en dan in je portemonnee (of in de cover van je mobieltje, of in je holle kies) bewaren en een dito papiertje aan een dierbare c.q. betrouwbare naaste overhandigen, zodat ook iemand anders weet, wat jij niet wilt. Niemand die er ooit over viel, niemand die er nu over valt. Want: dood is dood. Je lichaam is je tempel niet meer. In de trant van: ‘Doe ermee wat je wilt, ik zoek wel een ander, beter lichaam om in herboren te worden. Of niet, maar dat zie ik dan wel weer. Of zelfs dat niet. Toedeledoki.’ Werkt prima.
Ik heb er zelf totaal geen moeite mee om mijn hele hebben en houden af te staan. Ook aan iemand die zelf niet wil doneren. Ze doen maar. Ik zou wel graag willen dat ik specifieker mocht definiëren aan wie ik mijn gouden innerlijk per definitie NIET zou willen doneren. Bijvoorbeeld niet aan… hm. Even denken. Niet aan…. Merde! Ik kan eigenlijk niemand bedenken. Osama Bin Laden en Saddam Hussein zijn al dood. En de rest van de Bin-terroristen kan ik sowieso niet uit elkaar houden.
Ach. Take it all? Het zal me werkelijk worst zijn.
Neem mijn hart. Neem mijn hypofyse.
Neem me met huid en haar.
Neem mij in mijn hele zijn…
Oh, de emotie. Ik moet mij even herpakken.
De grote vraag is eerder, wie er überhaupt een stukje van mij zou willen.
Hooguit mijn haar voor transplantatie. Mooi codicilrood is per slot van rekening nog steeds niet lelijk, toch? Wel blijven verven.
Wat wilde ik ook alweer zeggen…
Oh ja. Dat ik werkelijk niemand het nog enigszins werkende deel van mijn hersenen willen aanbevelen. Zelfs de wetenschap niet. Maar misschien kan Dhr. von Hagens van mijn in scheiding liggende ‘vrouwelijke reproductieve orgel‘ – alias ‘het menselijk brein’ – nog een mooi kunstwerkje van maken. Dat kun je dan hier online bestellen (uit het oude vertrouwde China, levertijd: 3 maanden). Wel even oppassen: er staan nog geen gebruikersrecensies bij. Wél een handelsverzekering. Waar moet dit heen?
Je kan je keuze ook op je buik laten schrijven. Met je handtekening eronder. Maar is het dan jouw handtekening of die van de tatoeëerder (-:
Ik wil al jaren een tatoeage! Misschien is dit wel een heel goed begin. Ik laat er gewoon in kalligrafie op tatoeëren: “wilt u iets van dit lichaam?” en dan twee aanvinkvakjes (Ja en Nee). Mag de betreffende patiënt een kruisje zetten :-)