Ik heb van die dagen

15 september 2016 door Irene ten Barge

Ik heb van die dagen. Niet vaak, maar toch…
Van die dagen dat je al voordat je je ogen echt open hebt, weet dat het toch niet meer goed komt. Ik kan proberen wat ik wil, maar ik heb gewoon geen goed been om mee uit bed te stappen. Het beste zou zijn om onder het dekbed te kruipen en er de komende uren alleen voor het hoognodige uit te komen. Nog beter zou het zijn als de dingen die nodig zijn om deze dag te overleven (chocolade, thee, eventueel wijn, complimentje en knuffel) gewoon even gebracht worden.

Meestal gaat het anders. Ik probeer mijn neutrale blik op te zetten om te voorkomen dat ik na “Goedemorgen”, gelijk “ben je chagrijnig?” te horen krijg. Strompel naar beneden, nestel mezelf op de bank en doe mijn uiterste best om normaal te functioneren en niet geïrriteerd te reageren op… Tja, op alles, eigenlijk. Mijn jongens voelen mijn stemming feilloos aan, volgens mij, maar besluiten vervolgens om er niets mee te doen.

Er wordt volop ge-mama-MAMA-MAAAAAMMAAAAA!!!’d. Bekers limonade gaan om, worden bijgevuld, om vervolgens weer om te vallen. Bakken met lego worden omgegooid op de plavuizen. Ik hoor een hoop gekletter en kijk toe hoe de steentjes door de kamer heen stuiteren. Ze stapelen twee blokjes op elkaar en besluiten dat het tijd is om met iets anders te spelen. Dan volgt een variant op het welles-nietes-spelletje: het ‘eerst-opruimen…maar-MAM!’-gevecht.

Ik voel mijn mondhoeken naar beneden zakken en de neutrale uitdrukking (of iets wat er voor door moet gaan) van mijn gezicht afglijden. Alles komt drie keer zo hard binnen. Mijn zoons vinden op dit soort momenten altijd het speelgoed met geluid terug, waarvan de volumeknop kapot is of ontbreekt. Ik voel het knetteren. En ik word boos. Eigenlijk doen ze niks wat erger is dan normaal, maar ik kan het niet hebben.

“Waarom ben je toch zo geïrriteerd?”, snauwt mijn vriend mij dan meestal toe. Misschien zegt hij het heel rustig, maar voor mij klinkt het als een directe aanval. Ik doe het niet goed. Dat weet ik zelf ook wel. Ik wil niet zo doen. Ik voel de tranen tegen mijn ogen aandrukken op zoek naar een weg naar buiten.
“Wat is er dan?”, is meestal de volgende vraag. Ik weet het niet echt. Behalve dat ik even gewoon heel erg moe ben.

Op dit soort momenten wegen mijn extra kilo’s altijd drie keer zo zwaar. Ik brabbel dat ik er niet uitzie, dat niets past en dat ik echt veel te dik ben.
“Dan ga je toch sporten, schat!”
Een heel praktisch antwoord, niets tegenin te brengen. Ik wil dat alleen niet horen. Niet nu. Ik wil horen dat hij toch van mij houdt en mij mooi vindt. Als ik dat zeg, krijg ik precies te horen wat ik wil… Maar nu is het te laat. Nu hoeft het niet meer.

Laat mij maar even huilen. Huilen om niks en om alles. Dat lucht op, dan gaat het weer. Het is een soort van ontlading, soms moet het gewoon even.

Tips voor iedereen, voor de volgende keer: laat me liggen, breng me chocolade, knuffel me, zeg dat het ooit allemaal weer goed komt en laat me alsjeblieft even zwelgen in zelfmedelijden. Dan ben ik binnen een uur of drie, zonder al te veel drama, gewoon weer mezelf.