Bron: Pixabay.com
Over Patries is er de afgelopen week al genoeg geschreven. Daar ga ik het nu niet over hebben.
Mij zette het hele verhaal echter wel aan het denken over mijn eigen (beleving van) seksualiteit.
Als je het mij vraagt is het een zwaar overgewaardeerd iets; seks.
Ik ben geen ijskast. Ik vind het lekker en fijn.
Maar ik snap er niets van dat mensen er zo ontzettend – soms obsessief bijna – mee bezig zijn. Dat ze er regelmatig hun relatie en gezondheid voor op het spel zetten. En het hele gebeuren ook vast moeten leggen met hun telefoon. Twee op de vijf vrouwen sturen wel eens pikant beeldmateriaal door, las ik. Bizar veel.
Mijn man en ik hebben het goed, als je het mij vraagt. Maar het is niet zo dat ik het het allerleukste en -belangrijkste vind in onze relatie. Ik ben er ook absoluut niet dagelijks mee bezig. Hij ook niet. Goddank. Doodvermoeiend zou ik het vinden.
En wat betreft die rare noodzaak tot verslaglegging? Het is nog nooit voorgekomen dat ik op mijn werk zit en ineens zó geil werd, dat ik naar het toilet rende om daar een foto van mijn opengesperde muts te maken en die te appen naar mijn man.
Omgekeerd is het ook nog nooit gebeurd. Als ik een foto zou krijgen van manliefs geslachtsdeel, zou ik me oprecht zorgen maken. Om zijn geestelijke gezondheid om mee te beginnen. Want midlifecrisis? En om zijn leuter zelf: waarom zou je in vredesnaam nakend in een hoogwerker gaan staan? ‘Stop dat ding terug waar hij hoort,’ zou ik terug sturen. ‘Straks vat ie kou!’
Gedurende mijn datingperiode heb ik ze wel eens getroffen hoor. Mannen die een enorme binding hebben met hun wortel en het nodig vinden ongevraagd plaatjes door te sturen naar onschuldige vrouwen. Zat ik op mijn werk en werd ik ineens aangestaard door iemands leuning. Of erger, bewegende beelden: zo’n ‘flop-flop’-filmpje.
Wat denken die types nou? Dat ik alles uit mijn handen laat vallen en meteen naar het toilet ren om mijzelf te bevredigen?
Het enige dat er nat van werd, waren mijn wangen. Van het lachen.
Ik las in de Telegraaf (ja, ja) dat tachtig procent van het nakende beeldmateriaal niet bij de betrokkenen zelf blijft. Acht op de tien foto’s en/of filmpjes worden doorgestuurd of gedeeld met anderen.
Mijn echtgenoot had ook ooit zo’n vriend. Die liet in de kroeg homevideo’s zien van hemzelf en zijn vrouw, in nietsverhullende actie.
Ik zou van schrik mijn bitterbal over de bar gespuugd hebben, denk ik.
Dat wil je toch niet?
Ik heb nul komma nul de behoefte om mijn vrienden bloot te zien, laat staan in opgewonden toestand.
Ik vind het ook totaal respectloos naar je partner toe om zulke privézaken te delen met mensen die het geen ene reet aangaat.
Mijn man zou zijn koffers kunnen pakken als ik erachter zou komen. Puur hypothetisch dan, hè? Want believe me: er zijn geen beelden te vinden van de onderkant van ondergetekende.
Ook gepubliceerd op kliefje’s eigen stek.
Gelachen om je blog, herkenbaar ook. Maar ook wetend: mensen gaan heel verschillend met dit onderwerp om. Van zeer conservatief tot zeer extreem. En wat zou dat? Gewoon doen waar je zin in hebt! De kern van het verhaal moet evenwel de onbetrouwbaarheid van de mens zijn, wetende dat de mens van nature slecht is kun je van alles verwachten als je erotische actie op beeld vast laat leggen.
Klopt, dat is het ook.
Ik ben voorstander van leven en laten leven.
Maar val mij er niet mee lastig ;)
Ons seksleven gaat niemand aan en heb geen behoefte dit in de openbaring te brengen. Ik vind het leuk intiem te zijn met mijn madam , maar daar stopt het mee ! Het is een natuurlijke drang maar maar geen passie , mijn drang in andere leuke dingen zijn even groot . Maar indien anderen dit toch openbaar willen maken heb ik geen probleem mee , leven en laten leven zoals je zegt ! Daar heb ik het recht niet om tegen te spreken. of niet soms