Onafgebroken zit hij me aan te staren.
Ik krijg er het lazarus van.
De man staat op. Hèhè, denk ik, hij gaat eruit. Mis. Slechts één plekje in de metro is nog leeg, en de man schuift naast me in het bankje. En dit is nog maar het begin van de dag! Zo aandachtig mogelijk bestudeer ik de betonnen tunnelwand.
Bron: stocksnap.io (Photo by Luis Llerena)
‘Mag ik naast u komen zitten?’ vraagt de man, mij indringend aankijkend.
Vindt hij het zelf niet wat laat voor die vraag? Nou ja, het is binnen de grenzen van de wet. Ik schuif nog verder naar het raam.
‘Ken ik u ergens van?’
Originele openingsvraag. Weer eens wat anders dan: mag ik uw pincode?
Hij ziet er niet onaardig uit. Voor zijn leeftijd.
‘Reist u alleen?’ wil hij weten.
‘Vindt u dat onverantwoord?’ vraag ik.
‘Oh…eh…nou…eh…ziet u, ik heb zin in een praatje.’
Had dat gezegd tegen die brede kerel waar hij net naast zat.
Plots is daar een stem in mijn hoofd: “Vriendelijke mensen, hoe ga je er in vredesnaam mee om?”
De man heeft nog niets verkeerds gezegd. Oké, ik zal proberen aardig te doen.
‘Woont u in de stad?’ interviewt de man verder.
Vanwege dat postbus 51-spotje kijk ik ‘m voor mijn doen best aardig aan.
‘Ja,’ lieg ik. Hij zal nu onderhand wel doorhebben dat ik geen ideale gesprekspartner ben.
‘Zullen we ergens iets gaan drinken?’ stelt hij ineens voor.
‘Nee!’ zeg ik resoluut. En weersta de neiging een vinger in zijn oog te steken. Ik ben nu wel lang genoeg aardig geweest.
‘Alleen maar iets drinken,’ voegt hij er nog aan toe.
Ik kijk ‘m vernietigend aan en verbeeld me dat mijn rechteroog de loop van een kanon is en gigantische kogels op hem afvuurt. Mijn blik schijnt hem totaal niet te deren.
Ineens dringt een gedachte zich aan me op: zou dit een grap zijn? Zit ik in Bananasplit? O God, straks komt Frans Bauer onder een metrostoeltje vandaan. Plots ben ik volledig de kluts kwijt. Het zweet breekt me uit en iedereen kan het zien. Nog drie haltes; hoe houd ik dat vol?
‘Oké,’ zeg ik ineens, het over een andere boeg gooiend. ‘Kom maar met me mee naar huis.’
De man knippert versneld met zijn ogen. Zie ik daar verheuging?
Een man tegenover me laat zijn krant zakken en gluurt over de rand naar mij. Hij is duidelijk in me teleurgesteld: ik zag er zo netjes uit.
Maar ik was nog niet klaar.
‘Ja, gezellig. Dan kunt u ook meteen mijn man wat beter leren kennen. Moet u wel even een eindje omhoog kijken. Hij is nogal uit de kluiten gewassen. Als in lang. En groot.’
Als ik de man met een breinaald geprikt had, had hij niet sneller overeind kunnen schieten. Verbazingwekkend. Hij rént het gangpad door, struikelt over een rugzak, wil op zijn oude plaats gaan zitten, maar die is vergaan, en besluit in plaats daarvan de net gestopte metro uit te vluchten.
bron: pixabay
Naast me schalt een lach. Zo te zien kan de lachster haar plas maar net ophouden. Ze komt overeind en plant haar kolossale achterwerk naast mij op het bankje. Met plezier schuif ik een stukje op.
Ze klopt me bemoedigend op m’n knie en vliegt verbaal uit de startblokken. Ze maakt drukke gebaren en lacht veelvuldig. Geen idee waar ze het over heeft, maar ik lach smakelijk mee. Ik wijs naar de kleurig gebloemde, stoffen hoofddoek die ze draagt. Die vind ik namelijk erg mooi. Even onderbreekt ze haar stortvloed, knikt ja, ja, ja, en slaat me op mijn schouder.
Ineens ben ik op mijn bestemming en mag eruit. De dame zwaait me na alsof ik een goeie bekende van haar ben. Met overgave zwaai ik terug.
Toch nog een goed begin van de dag.
