Aah, de lente. Ik word sinds een dikke week gewekt door vogeltjes. Niet door de mechanische vogeltjes van mijn telefoonwekker, maar door échte vogels. Gisteren in de tuin, 2 roodborstjes. Twee! Dat is heel bijzonder, want je ziet ze meestal alleen. Een roodborstje is nogal defensief als het op zijn territorium aankomt. Ik ben gek op roodborstjes! Wanneer geld en lef, neem ik een tattoo van die vogel.
Door Janke van Mosseveld
Terwijl ik dit typ, schijnt de zon op mijn armen. En op mijn laptop, waardoor ik bijna niks meer zie, maar dat neem ik voor lief. Sterker nog, ik ga een beetje krom zitten zodat de zon ook op mijn rechterwang schijnt. Heerlijk warm.
Ik hoor een koolmeesje irritant hard tsjilpen. ‘Wie wil mij!’ tsjilpt ie waarschijnlijk. Vast een mannetje.
Het nestkastje is al schoongemaakt. Het koolmezenstelletje wat elk jaar komt, kan een schoon huis verwachten voor hun nieuwe kroost.
Wanneer de lucht bol staat van vogelgezang en ik ineens groene puntjes uit de aarde zie steken, de zon zich iets meer laat zien, kan ik eindelijk een beetje ontspannen. Dingen gaan veranderen, de winter komt tot zijn einde en belangrijker nog: de lente komt eraan! Zon! Blote benen! Meer licht en warmte! We kunnen ons weer wat meer naar buiten keren in plaats onze gezichten diep in de winterjas te begraven.
Kan niet wachten. Nu nog maar even genieten van mijn Spotify vogelgeluiden-lijstje en het streepje zon wat zich af en toe aandient.
Korte rokjes!