– “Heb jij de koffie al geregeld, Annie?”
– “Waarom moet ík dat altijd doen? Laat Nelleke dat dit keer maar eens regelen. Die voert sowieso nooit ook maar ene flikker uit. Trouwens, de koffie van het MCB is gore bocht. ALS er al koffie moet wezen, dan wil ik ook zo’n Nespresso-machine. Met een George Clooney eraan vast gesoldeerd. En anders gewoon Fairtrade Groene Thee met Aloe Vera.”
– “Nou ja, zeg! IK doe nooit iets, zeg je?!? Ik regel wél altijd mooi die officiële uitnodiging voor Maxima, hoor!”
– “Oh ja, sure, Nelleke. Een uitnodiging voor iemand die toch toch nooit komt, dus waarom elk jaar weer al die moeite?”
– “Voor de vorm. Het móét gebeuren. Als we haar niet uitnodigen, is ze vast beledigd. Maxima is óók maar een vrouw, hè.”
Bron: pixabay (+ eigen bewerking)
– “Haha! Jij bent echt niet lekker. Maxima heeft wel wat anders aan haar hoofd dan onze vrouwendag.”
– “Zit jij mij nu uit te lachen? Zit je mij nu wér-ke-lijk pontificaal uit te lachen?”
– “Ja. Dit hele organisatieteam is trouwens een lachertje. Kijk ons nou zitten. Wij powervrouwen. Vrouwen kunnen niet samenwerken. Elk jaar weer is het een haanloos kippenhok van jewelste. We kunnen niet eens beslissen wie de koffie regelt! Geen van ons kan delegeren, geen van ons kan orders aannemen van een andere vrouw, laat staan een teamgenoot, geen van ons heeft echt zin in dit hele jaarlijkse gesubsidieerde theater. Dus wat wíllen we dan?”
– “Een haan. Een man.”
– “Ha. Ha. We willen juist laten zien dat wij vrouwen net zo goed als mannen zijn, dat we solidair en strijdbaar zijn, dat we ook internationaal ons vrouwtje staan. En dan moet er uitgerekend een mán bij om alles nog enigszins in goede banen te leiden? Quelle tristesse…”
– “Daarom. Moeten we niet willen. Dus JIJ regelt even de koffie, Annie? Fijn.”
– “Bekijk het toch lekker met je koffie en je internationale vrouwendag. Ik ga carnaval vieren. In mijn sexy, onderdanige zusterspakje. Lekker stereotiep. Dikke doei, vrouwendagvrouwen! Tot nimmerweerziens!”
– “Als Annie weggaat, ga ik ook. Zonder Annie geen vrouwendag in Breda. Ik kon jullie allemaal al lang niet meer uitstaan. Toedels.”
– “Als Annie en Nelleke weg zijn, kunnen we de boel wel opdoeken, want jou gaat ’t sowieso nevernooitniet lukken, Mina. En op mij had jij toch altijd al vet de pik. Geef maar toe.”
Mina gaf toe.
En zo geschiedde het. De vrouwen gingen ieder hun individuele, solidaire en strijdbare weg en legden hun windeieren vanaf nu in nieuwe, vooral gemengde kippenhokken. Want: het eigen hok hadden ze in hun onderlinge onenigheid en algehele opwinding compleet volgekakt. Het stonk als een oordeel.
Dag Kippenhok!
Dag Vrouwendag!
