‘…een juweeltje hè, mevrouw?’
Heeft die man het tegen mij?
‘U staat toch naar mijn auto te kijken?’ Nonchalant leunt hij tegen een bolide.
Blond haar, een lok half over zijn gezicht, een stoppelbaard en een wie-doet-me-wat houding. Een leuke vent, maar ook weer niet, want hij weet het. Hij lacht breeduit.
Wat valt er te lachen? Het is hartje winter, ik heb een rode neus en mijn tenen vriezen er bijna af.
De man werpt een blik op zijn horloge. Wacht hij op iemand? Waarom doet hij dat niet in de auto met de kachel op tien?
Het is zo’n rommel in mijn hoofd. Een vriendin is overleden, en ik heb een berg bloemen gekocht om een graftak voor op de kist te maken, maar ik ben iets vergeten. Ik weet niet wat, maar het is cruciaal. Ik leg de bestelde bloemen in de achterbak van m’n auto en raak in paniek: over vijf minuten gaan de winkels dicht.
bron: pixabay
‘Uw boodschappenauto is een ouwetje, hè?’ vraagt de man vriendelijk.
Ik knik. Heeft die gozer niets beters te doen? Zo kan ik toch niet nadenken? Ik zie heus wel dat zijn splinternieuwe vehikel een speciaal ras is. Eentje dat begint met een B en eindigt op MW, maar het laat me net zo koud als de temperatuur buiten.
‘Gisteren bij de garage opgehaald,’ vertelt de man trots, ‘mooi toch?’
Ik gun de man zijn plezier en veins oprechte bewondering, maar heb mijn twijfels over het resultaat.
De man haalt zijn handen uit zijn broekzak en slaat zijn armen over elkaar.
‘Wat voor auto zou u graag willen hebben?’ vraagt hij een korzelig.
Ik zucht.
bron: pixabay
‘Een gebutste Landrover Defender,’ zeg ik, ‘eentje met een snorkel en een lier, en dan fijn door de bagger en plassen scheuren.’ Plassen…denk ik, plassen…? Water…dat is het! Water! Zonder een reactie van de man af te wachten, hol ik terug naar de bloemist om pal vóór sluitingstijd een graftakhouder te kopen. Zonder steenschuim geen bloemstuk.
Drie minuten later ben ik terug bij de auto en is de houding van de bink totaal omgeslagen. Was hij een hond geweest, dan stond hij met de staart tussen zijn benen. Beteuterd kijkt hij naar de takelwagen.
‘Hij startte niet meer,’ zegt hij op klaaglijke toon. ‘Zijn hele elektrische circuit dood. In één dag!’
‘Kan gebeuren,’ zeg ik coulant. Ik sta met een been in mijn auto, maar vraag me ineens iets af. Ik kijk de man aan en hij leest mijn onuitgesproken vraag.
‘De takelwagen zou pas om half zeven komen,’ zegt hij beteuterd.
Ja, en dan zijn de winkels dicht en had niemand meer gezien dat je binkenbak het helemaal niet doet, meneer de macho.
Ik stap in mijn bejaarde koets en start de motor.
Een delicaat geluid.
