Bron: Pixabay
“Mag ik je wat vragen?” zegt een nogal onverzorgde man in grijs trainingspak tegen me. Ik zeg snel ‘nee’ en loop meteen door richting supermarkt. Ik merk dat ik niet trots ben op mijn reactie. Ik zie mezelf namelijk altijd graag als een heel aardig, lief en sociaal persoon, en mijn reactie van net was allesbehalve vriendelijk.
Het engeltje op mijn schouder begint meteen te ratelen: “Waarom ga je er meteen vanuit dat het een dakloze is? Hij had nog een lief hondje bij zich ook! En wat dan nog als het een dakloze is? Alsof hij dan geen recht heeft op een vriendelijk woord!” Tegelijkertijd begint ook het duiveltje op mijn schouder te praten: “Annemarie, doe normaal. Je hoeft toch niet altijd zin te hebben in gebedel? Natuurlijk voel je aan of iemand goede bedoelingen heeft. Bovendien geef je hem toch geen geld dus dan hoef je zijn tijd ook niet te verdoen door net te doen alsof je aardig bent.” Het engeltje is het er niet mee eens en probeert nog eens wat: “Je kunt ook wat eten voor hem kopen nu, misschien is hij er wel blij mee.” Duiveltje: ‘Eten kopen? De vorige keer dat je dat aan iemand aanbood wilde hij het helemaal niet aannemen omdat hij ‘zijn eigen eten wel kon kopen’ en dan wel bedelen om geld. Het enige waar het ze om gaat is om drugs!’ Engeltje: “Je weet nog helemaal niet of hij wel om geld wilde vragen! Doe nou maar gewoon vriendelijk tegen de volgende persoon die je op straat aanspreekt”.
Inmiddels klaar in de supermarkt zie ik de man in het grijze trainingspak staan bij een vrouw die haar fiets op slot aan het zetten is. “Ik heb geen contant geld bij me”, zegt ze terwijl ze haar mandje van haar fiets haalt. Hij verspert haar weg: “Kun je dan even wat voor me pinnen?” De vrouw geeft aan dat haar dat toch iets te ver gaat en ze loopt richting supermarkt. Het duiveltje op mijn schouder lacht: “Zie je nou wel! Hij heeft geen respect voor haar!” Maar het engeltje maant het duiveltje tot rust. En de man komt mijn richting op: “Zou ik jou misschien een onbescheiden vraag mogen stellen?” Geen spoor van herkenning, terwijl hij me amper tien minuten daarvoor toch bijna dezelfde vraag stelde. Dit keer wint het engeltje. “Ja hoor vraag maar.”
“Heb je misschien wat geld voor me?”
“Nee, sorry,” mompel ik. Het engeltje knikt trots naar me. Het duiveltje schudt zijn hoofd alsof hij wil zeggen: ‘O, waarom al die moeite doen voor niks?!’
Terwijl ik mijn fiets pak begint de man te schelden: “Arrogante bitch! Jullie denken ook allemaal dat jullie alles zijn!” Zowel het engeltje als het duiveltje kijken hem verbaasd aan. Ik lach; vriendelijk zijn hoeft gelukkig niks te kosten. Ik zeg nog een keer ‘sorry’ en fiets weg.
