bron: pixabay
Bof ik even! Ik mag vanwege een blaasontsteking naar het ziekenhuis voor een echo. De afspraak is dat ik met een goedgevulde blaas kom. Ik voldoe zo aan die eis, dat ik na het parkeren van de auto op springen sta. Ik onderdruk de neiging om achter een struik mijn broek te laten zakken. Puur op karakter meld ik me tóch bij de echobalie.
Ik tref het, want er zit een uitstekend gemotiveerde medewerkster achter.
Op mijn vraag of de afspraken uitlopen, zegt ze toonloos: “Mevrouw [zucht], ik zou het niet weten.”
Bij de betreffende afdeling zitten tien personen te wachten terwijl ik twee behandelkamers tel. Om dweilen te voorkomen, doe ik vast een ienie-mienie-plasje, want de aandrang is huizenhoog. Terug in de wachtkamer voel ik me niet zo lekker, maar dat zijn vast de zenuwen.
Dan is het mijn beurt.
De verpleegkundige geeft me een compliment dat ik zo’n mooie volle blaas heb. Vertel mij wat!
Het onderzoek is een eitje, soms een beetje (erg) duwen op de blaas, maar ik houd vol. (Weer op karakter, hè!)
Daarna spreekt de verpleegkundige de verlossende woorden: ”U mag plassen.”
Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. De wc staat midden in de onderzoeksruimte; dat plast – eh – heel apart, maar ik kan je vertellen: vergeleken bij mijn plas stellen de watervallen van Coo niets voor.
Ik zucht eens lekker diep vanuit mijn tenen en tandhak naar een bak koffie. Zal ik die hier drinken of thuis. Ik kies voor thuis.
Buiten voel ik me nog steeds een beetje vreemd; wat ik ook enigszins ben. Ik snijd het onderwerp liever zelf aan dan dat een ander er over te laten beginnen.
Ik stap in de auto. Warm, pfff. Ik rijd de parkeerplaats af en wacht voor het stoplicht om linksaf te slaan. Groen licht, GO!
Hè? Wat is dit voor rare bocht. Wat is-ie kort. Anders was-ie toch veel ruimer? Ik snap er niets van. Waarom kijken de tegenliggers zo raar naar me?
Plotsklaps valt het kwartje.
bron: pixabay
Het ligt niet aan die bocht, het ligt aan mij: ik ben te vroeg linksaf geslagen en op de baan van de tegenliggers terechtgekomen. Ik ben een spookrijdster!
Vliegensvlug gooi ik de auto rechts een grastalud op.
Automobilisten die aan komen rijden hebben vrij zicht op mij in de auto, en ik zie hun blik: ‘mevrouwtje heeft vást een glaasje teveel sherry gedronken’. Ja, waar heb ik anders die volle blaas van gekregen
Ik keer de auto en zet een gezicht op alsof dit mijn dagelijks werk is, omdat ik binnenkort meedoe aan de Parijs-Dakar-rally. Eenmaal terug op de juiste rijbaan, met alle ramen open, bedenk ik dat ik beter die bak koffie had kunnen bestellen.
Sjonge, ik altijd maar denken dat spookrijders een apart slag mensen was. Van die sukkels die te diep in het glaasje kijken en dronken achter het stuur kruipen. Weer een vooroordeel minder. Nog even en ik eindig net als het versje van Toon Hermans:
‘Vroeger was ik jong en wild,
langzaam word ik oud en mild.’
