bron: pixabay
Het voordeel van rijk, mooi en beroemd zijn is dat je op zeer exclusieve feestjes komt. Meestal ben ik de speciale gast en vaak zat krijg ik gewoon betaald om te verschijnen. Want als ik erbij ben is je feest pas echt memorabel. Maar soms kom ik op een feestje waar ik volledig anoniem wil vertoeven.
Heb je weleens “Eyes Wide Shut” van Stanley Kubrick gezien? Daarin is een bal masqué gefilmd. Waar iedereen het met iedereen doet, maar met een masker op. Anoniem dus. Dacht je echt dat dat soort feestjes niet in de lage landen voorkomen?
Jawel hoor. Die feestje bestaan. En ik ben er geweest.
Een paar jaar geleden kreeg ik een uitnodiging via een kennis. Zoals dat gaat. Lang heb ik getwijfeld, want in hoeverre was mijn anonimiteit gewaarborgd? In een mail verzekerde de organisatie dat het feest haar bestaansrecht verdient wegens het “horen, zien en zwijgen”-principe. Ik accepteerde de invitatie. Met knikkende knietjes. Want mijn nieuwsgierigheid won het van mijn verstand. De avond van het feest werd ik met een limousine opgehaald. In de mail werd me tevens verteld dat ik in een galajurk werd verwacht. Ook moest ik schoon zijn en ik mocht louter kanten lingerie onder mijn jurk dragen. Check!
Gespannen, maar opgewonden zat ik in de luxe auto. Naast mij lag een pakje met daarin een prachtig Venetiaans masker, een geheimhoudingsverklaring en een strip met lustopwekkende pillen. Die had ik niet nodig, kan ik je verzekeren. Ik werd naar een grote flat gereden. De deur zwaaide open en twee brede mannen in strakke pakken begeleidden mij naar het penthouse.
Voordat ik naar binnen mocht, werd mij verzocht om het masker op te zetten en mijn telefoon in te leveren, net zoals de ondertekende geheimhoudingsverklaring. Daarna ging ook die deur open en ik moet eerlijk zeggen: het wás als Eyes Wide Shut, maar dan twee keer zo extravagant. Overal waar ik keek, liepen prachtige lichamen door de exquisiet verlichte ruimte. Allen gekleed in meer dan goed zittende, Italiaanse Haute Couture. De maskers waren oogverblindend.
Halfnaakte serveersters met lichamen die deden vermoeden dat ze supermodellen waren, liepen rond met schalen vol hors d’oevres, champagne en condooms. Op een groot, draaiend podium lagen meerdere gasten schaamteloos met elkaar te copuleren. Ik was heel even flabbergasted. Maar dat duurde niet lang…
bron: pixabay
Toen ik tot mezelf kwam, zag ik dat iedereen naar mij keek. Alsof het een geoliede machine was, kwam de gehele groep mooie mensen naar mij toe. Zonder een woord te zeggen, werd ik door een meer dan prachtige vrouw bij mijn hand gepakt en naar een oversized canapé begeleid. Ik ging zitten en als een zwerm bijen dromde de groep om mij heen. Nog steeds werd er geen woord gezegd. Enkel de opzwepende, sensuele muziek.
De vrouw ging schrijlings op mijn dijbenen zitten, legde haar zachte hand op mijn voorhoofd, nam een slok van haar glas, duwde mijn hoofd achterover en liet de champagne via haar mond in de mijne sijpelen. Ik voelde een hand op mijn been en niet veel later een zachte mond op mijn naakte rug. Ik hád het niet meer. Ik was als een weekdiertje. De bandjes van mijn jurk gleden van mijn schouders en voor ik het wist, lag ik poedelnaakt op de bank. Een tong duwde zich in mijn mond. Vingers streelden mijn dijen. Ik werd bemind zoals ik dat nog nooit eerder ervaren had, door zowel mannen als vrouwen. Diep in mij voelde ik mijn hoogtepunt opwellen.
Ik liet me volledig gaan en kreunde luid, terwijl ik ergens houvast probeerde te krijgen. Mijn handen grepen alles wat ik te pakken kreeg. Het werd zwart voor mijn ogen. Met tranen in mijn ogen kwam ik zoals ik nog nooit gekomen ben. Ik schreeuwde het uitvan genot.
Toen verdwenen de handen. De muziek stopte en ik voelde de sfeer acuut omslaan. Ik opende mijn ogen en ik zag waarom.
In al mijn geilheid had ik het masker van een van de dames gegrepen. Gebroken lag het naast de bank. Ik keek naar de vrouw en herkende haar direct. Vaarwel anonimiteit!
Die vrouw, die prachtige vrouw die net daarvoor met tong en masker tussen mijn benen zat, was de schandalig jonge, talentloze actrice die mij niet lang ervoor een rol in een grote film had ontnomen. Zo’n stomme, strakke GTST-troela die zichzelf overduidelijk omhoog had geneukt. Die die filmrol dus ook alleen maar had gekregen omdat ze de regisseur gewillig had ontvangen. In haar poep. De sloerie.
Instinctief stompte ik haar op haar Bambi-ogen. Há! Eyes wide shut, stomme doos! De rol in die film wordt een stuk lastiger spelen, nu je de komende drie maanden met je hoofd in het verband zit. Leg dat maar eens uit aan RTL-Boulevard! Met lichte dwang werd ik van het bal masqué verwijderd. Het interesseerde mij geen hol. Ik had gekregen waar ik op gehoopt had; overweldigende, totale bevrediging.
De dag erop appte ik de regisseur: “Ik begreep dat je hoofdrolspeelster een ongeluk heeft gehad? Als je wilt ben ik nog steeds beschikbaar.” Een jaar later straalde ik op de première.
Ik moest grinniken.
In haar poep? Die uitspraak heb ik een Nederlander nog nooit horen zeggen.