100 Dagen zonder seks werd gecompenseerd met eten. Veel eten. De beer was los. Sterker, eten begon mijn leven te beheersen. Wat alcoholisten met drank hebben, had ik met voedsel. Ik ontwikkelde een onbeheersbare drang naar vet. In het begin kon ik het nog ietwat onder controle houden. Ik stond op de set en ik werd opgeslokt door mijn werk. Maar de cateringtafel bezocht ik steeds vaker.
In het begin at ik alleen de gezonde snacks. Watermeloen, appels, bananen; het ging zonder pardon allemaal naar binnen. Maar ik betrapte mijzelf erop dat ik steeds vaker een koekje meenam. Zeker als er even niemand keek. Dan kon ik zo binnen een minuut drie stroopwafels naar binnen harken.
bron: pixabay
Was er iemand jarig en stond er nog een halve kersenvlaai in de zon te smelten? Ik stak er zo mijn hand in. Moest ik in een scene van een bord pasta eten? Na twee takes kon men een nieuw bord neerzetten. Kwam ik op de terugweg langs een tankstation? Ik kocht zonder pardon een paar broodjes bal. Ik at tot ik niet meer kon. Ik blééf eten, ook als ik al kotsmisselijk was. Het ging zelfs zo ver dat ik op de wc mijn vinger in mijn keel stak, zodat ik daarna weer verder kon met mezelf volstouwen.
Tot het moment waarop ik een naaktscene moest schieten en de regisseur een opmerking maakte over mijn buik.
“Ben je zwanger?”
Ja, hij vroeg het echt. Ik was met stomheid geslagen. Vrij snel maakte een totale paniek zich van mij meester. Ik werd spierwit en ik voelde de tranen over mijn wangen stromen.
Zo snel als ik kon, ben ik in de auto gestapt en thuis in bed gaan liggen. Telefoon uit, accu uit de laptop. Drie dagen later stond ik pas op. Dodelijk vermoeid, compleet ongelukkig en nul energie. Ik zette mijn telefoon weer aan en zonder te lezen verwijderde ik elk bericht. 100 Dagen zonder seks, het heeft mij niets opgeleverd behalve een flinke depressie. Missie mislukt. Verdwaasd belde ik mijn huisarts.
“Ik denk dat ik een probleem heb.”
