Op de brommert

29 september 2017 door Annet van Dasler

bron: pixabay.com

Criminele motorclubs, eigenlijk zijn ze niet meer dan absurdistische, carnavaleske, irritante mannenclusters. Ze willen ontzag afdwingen met hun macho groepsgedrag en woeste uiterlijk. Dat is preciés waarom ik er niet van onder de indruk ben. Ik krijg de slappe lach van die overgecompenseerde verkleedpartij. Het heeft op mij het effect van volwassen kerels in het voetbalshirt van hun cluppie. Of wielrenners die als een reclamezuil op hun fiets zitten te schreeuwen dat je aan de kant moet. Wat ik dan juist niét doe. De uitstraling van een ANWB stelletje. Dit is misschien een ‘gevaarlijke’ mening, ze gaan niet zo lekker met kritiek om. Ik denk echter dat zij mij net zo min serieus nemen als ik hen. Mooie balans.

Ik heb dan ook met verwondering en hardop lachend naar de zelfbedachte inwijdingsrituelen gekeken in de documentaire One Blood. Wat een raar, eendimensionaal toneelstukje. Ik zag hoe de hiërarchie en discipline in de club in alle simpelheid met geweld gehandhaafd worden. Dat ze met z’n allen uit rijden gaan. Ik kan alleen maar denken: ‘lekker met z’n allen op de brommert’. Het lijkt wel een mislukte scene uit Mad Max. Breeduit over de weg, woeste koppen, doek voor de mond, een helm die geen enkele bescherming geeft. Leren vest of motorjack met clubembleem. Dat ding moeten ze verdienen door vernedering en slaag te doorstaan. Hebben is voor altijd; je kunt niet opzeggen. Niet als je tanden je lief zijn. Of je gezicht.

Ik ken wat van die wannabe outlaws. Die helpen zeker niet bij mijn beeldvorming: zij zijn simpele zielen waar ik al nooit sympathie voor had. Genieperdjes die een ander verlinken om in een goed blaadje bij de baas te komen. Die alleen ruzie durven zoeken als ze met een groep zijn. Zulk volk. Verder zijn ze allemaal heel normaal hoor, bijna kleinburgerlijk. Loonslaaf, gezinnetje, doorsnee woning in een Vinex-wijk. Gek op hun ouwe moedertje. Er is vast een term voor in de psychiatrie.

Voor hun slachtoffers is dit natuurlijk allesbehalve een grap. Toch doen zij zelden aangifte. Uit pure angst. Een beetje criminele motorclub houdt zich bezig met handel in drugs en wapens, afpersing en intimidatie. Individuele leden moeten soms zitten, de clubs blijven buiten schot. Gisteren was het weer eens in het nieuws: motorclubs zijn nóg crimineler dan gedacht. Een strafblad hebben is eigenlijk al een vereiste voor je lidmaatschap. Het OM gaat nu weer proberen twee clubs te verbieden. Hun advocaten en clubpresidenten roepen dat het allemaal oneerlijk is, dat ze niets met misdaad te maken hebben, geen vlieg kwaad doen, het bekende riedeltje. Gespeelde verontwaardiging over dit gróte onrecht. Huilie huilie op TV.

Dát zou hun Waterloo kunnen zijn. Ontmaskerd als huilebalken. De sul die achter de grote boze leider aanloopt om zijn kastanjes uit het vuur te gaan halen. Ervoor kiest niet te deugen. Geen stoere, maar oh zo beïnvloedbare lui, die met z’n allen gezellig misdaden begaan. Op de brommert.

Wat mij betreft kan de focus in de media op hun ware gezicht. Dan hoeft de rechter ze misschien niet eens te verbieden. Want wie wil er nou levenslang bij zo’n achterlijke club?

bron: pixabay.com