Van de week lag ik bij mijn vriend in bed, in zijn huis. Dat is op zich al nieuws: meestal bivakkeerden we in mijn huis, maar opeens wil hij steeds dat ik naar hem toe kom. Best irritant, want hij doet er met de auto 20 minuten over en ik zo’n 3 kwartier met OV. Bovendien is het vaak een spontane actie en dan moet juffrouw Mier hier altijd eerst douchen, aankleden, de kat uitgebreid verzorgen en allerlei onzindingen regelen, wat nog gerust een uur duurt. In die tijd belt en appt hij minstens 3 keer om te vragen waar ik nu ben en hoe lang het nog duurt. Geduld is niet zijn sterkste kant, zullen we maar zeggen. Klok kijken ook niet. Maar vooruit, er zijn ook wat argumenten die ervoor spreken dat ik maar beter bij hem verblijf. Zo is hij allergisch voor mijn poezenmannetje (maar daar zijn pilletjes voor) en moet hij vroeg op om zijn kind naar school te brengen, die een stuk dichter bij zijn huis woont dan bij het mijne. Soit.
Ook relatief nieuw is dat ik bij hem in bed blijf slapen. Voorheen ging ik altijd op de bank liggen, ik was al jaren niet meer gewend om met iemand samen te slapen. Ik weet niet precies wat het keerpunt was, maar sinds een tijdje probeer ik naast hem te slapen. Mijn lief is nogal aanhankelijk, helemaal als de vermoeidheid toeslaat. Ik moest sowieso altijd wachten tot hij diep in slaap was voor ik me uit zijn greep kon wurmen. Als ik naar de bank verhuisde, kwamen we vaak allebei niet aan onze rust, omdat hij middenin de nacht wakker werd en me kwam halen om te knuffelen. En dan begon het hele ritueel weer opnieuw. Ja, het duurde even voor ik me realiseerde dat ik net zo goed kon blijven liggen, ook al snurkt hij soms behoorlijk. Met name als er die avond wijn aan te pas is gekomen, wat meestal het geval is.
Die bewuste nacht lag ik ernstig te proberen de slaap te vatten, want hij woont in een zeer luidruchtige omgeving. Langs een verkeersader, waar ook rinkelende trams tot laat in de nacht rijden. Bij het naburige tankstation begint elke 5 minuten (of zo) een of ander apparaat te razen. En dan heb je nog de klok van de onderburen die elk half uur van zich laat horen. Zelf woon ik in het paradijs (echt!), waar de ergste herrie ’s nachts bestaat uit kwakende eenden. Maar ook geraas en gerammel op de achtergrond is op den duur nog wel uit te sluiten. Als je maar moe genoeg bent.
En toen, toen volgde het onvermijdelijke.
“Snurk.”
Ik draaide me naar hem toe en streek over zijn gezicht, zachtjes om hem niet wakker te maken.
“Hmm,” was het antwoord. Het klonk bijna als een vraag. Elke volgende ademhaling eindigde met die “hmm” en ik hoorde er steeds iets anders in. Ik begon er lol in te krijgen. Deze klonk als genot, die als verbazing, de volgende was bozig en zo doorliepen we een scala aan emoties, uitgedrukt in “hmmm”, al was hij zich nergens van bewust. Tot de volgende “snurk” zich aandiende en ook dit ritueel zich weer herhaalde.
Van slapen is niets meer gekomen die nacht, zoals meestal. Het was maar goed dat ik de volgende nacht weer in mijn eigen paradijselijke bed lag, met een rustgevend spinnend katje naast me. Lang leve de LAT-relatie. Een beetje uitwonen is leuk, maar het moet niet te gek worden.
bron: pixabay.com
