Ik luister niet meer echt als je tegen mij praat. Ik hoor je wel, maar kan me niet op de woorden focussen. Flarden van jouw verhaal komen binnen, maar het blijft niet echt hangen. Als je mij vraagt of ik wel luister, zeg ik ja en dreun de laatste zin op die nog in mijn hoofd is blijven hangen. Terwijl ik de woorden uitspreek, besef ik waar je het over had.
Het gebeurt ook steeds vaker dat ik me ineens afvraag waar je bent. Ik weet me dan slechts met moeite nog te herinneren dat je een kus op mijn voorhoofd hebt gedrukt voor je de deur uitliep.
En ik merk dit alles ook bij jou. Als ik tegen je praat, knik je als ik een stilte laat vallen. As ik iets met je afspreek, ben je het na een half uur al weer vergeten. Het is niet dat ik niet meer van je hou en het is ook niet zo dat jij klaar bent met mij. Ik ben er van overtuigd dat er nog liefde is. Genoeg om door te gaan.
Maar we zijn moe. Door alles wat er de laatste jaren is gebeurd. Geen grootse of dramatische gebeurtenissen, maar tijdenlang was er altijd wel iets. En elke hobbel versterkte het gevoel dat we samen de hele wereld aan zouden kunnen.
Op die momenten spraken we elkaar moed in en hielden we ons samen vast aan het feit dat het tot dan toe altijd nog gelukt was om er beter uit te komen.
Maar nu, nu is het rustig. Er zijn geen bedreigingen die een gevaar zijn voor alles wat we samen hebben. Behalve wijzelf. De rust zorgt ervoor dat we niet op elkaar aangewezen zijn. We hoeven niet te vechten en ons niet groot te houden voor de ander. We kunnen even onder uitzakken.
En juist op dit moment wordt alles te veel. We merken nu pas hoe moegestreden we zijn. De kleinste irritatie wordt uitvergroot. Soms hoor ik de irritatie in mijn stem en weet ik hoe onredelijk het is. Maar ik kan het niet anders, ook al wil ik het zo graag.
Ons doel is altijd geweest om samen oud te worden. Samen zouden we strijden tegen alles dat ons uit elkaar zou kunnen drijven.
Ik ben moegestreden en de rust van nu heb ik nodig. Alhoewel ik weet dat we samen moeten opladen, zuigt het samenzijn ons eerder leeg. Niets zou ‘ons’ kapot maken, maar juist dat ‘niets’ brengt ons nu in gevaarlijk vaarwater.
We zijn als twee schipbreukelingen, allebei op ons eigen vlot. In de storm klampen we aan elkaar, uit angst de ander kwijt te raken. Terwijl we op de rustige zee dobberen met het zonnetje op onze huid, vallen we in slaap. Elkaars handen loslatend en langzaam bij elkaar wegdrijvend, zonder het echt goed door te hebben.
bron: pixabay.com
een time-out zou misschien een oplossing zijn? even niet bij elkaar…
ik wens je iig heel veel kracht en wijsheid…
(weet hoe het voelt :/ )