bron: eigen foto (LB)
Ze riep weer iets. Luid, maar niet duidelijk. Onverstaanbaar zelfs. Ik trapte hard door, keek ook dit keer maar even niet omhoog. Want als ik dat deed, zou ze niet langer in het wilde weg schreeuwen, maar tegen mij. Zoveel wist ik inmiddels, na een paar keer langsfietsen. En dan was het ook niet meer het warrige geroep, maar een goed verstaanbare tirade:
“Ja, joh, kijk maar lekker! DIT is mijn woning, dit is MIJN vesting! Vast veel mooier dan de jouwe! En goed geventileerd ook! Heb je niet van terug, hè? Huiswatje! Stuk ongedierte tussen vier muren!”
Nu heb ik wel meer dan vier muren, maar als zij dáár bleef wonen, zou zij binnenkort wel eens tussen zes planken kunnen liggen. Of gewoon in de keiharde open lucht tot stof vergaan.
Het Podium
Sinds ik hier ben komen wonen, woonde zij er ook al, daar onder de brug. Minimaal een half jaar. al dus. En de hele koude winter lang. Op zich is het een prachtige plek voor een dakloze: beschut, redelijk ‘rustig’, een meter of 10 boven straatniveau, onder de autosnelweg. Een breed, overdekt plateau met uitzicht op kunstige pilaren met rode buizen. Dat alles aan de rand van een groot park met toiletgelegenheid.
bron: eigen foto (LB)
Zij vond het blijkbaar ook een prima stek; ze had er immers een waar openluchthuis gebouwd. Een residentie voor onbepaalde tijd en zonder beperkingen. Kleurige graffiti op de achterwand. Aan de zijkant stond iets wat op een boekenkast leek. Vooraan – vlak voor de richel van de steil aflopende helling – stapels kleren, boeken, twee winkelkarretjes en ondefinieerbare rotzooi. Daarachter haar ‘bed’ dat als een troon fungeerde. Daarop zat zij, de brugvrouwe, de Königin der Autobahnbrücken. Ze presideerde en overzag, haar mantel van muffe dekens om zich heen geslagen.
Het Gadeslaan
Toegegeven: na die eerste keren geschrokken en niet op- of omkijkend langs fietsen, ben ik er uit nieuwsgierigheid wat vaker heen gewandeld. Ik sloeg haar stiekem gade, vanaf de overkant. Zij mij ook. Ze riep al niets meer. Ze keek enkel. Meer niet. Ik durfde nooit foto’s te maken. Bij de buurvrouw door de ramen spieden en foto’s maken van het interieur doe je immers ook niet. Wat zou ze wel niet denken? Waar dacht ze überhaupt aan, zo door de dagen heen?
Het Vrouwtje
Ze mompelde veel, alsof ze elk van haar rondzwervende boeken hardop citeerde. Elke fietser, elke voetganger kreeg er verbaal van langs. Elke auto (over haar heen of onderlangs) kreeg een gebalde vuist mee. Of ze stak een middelvinger op. Net als het gifgele graffiti-vrouwtje achter haar. Zou zij dat monsterlijke ding met tanden en borsten erop gespoten hebben? Of was het haar inspiratiebron?
Velen zal dat alles ontgaan zijn. Maar nu zal niemand haar rondzwaaiende middelvingers ooit nog opmerken, want ze is er niet meer. Het geroep en gemompel is verstomd. Haar stem, vinger en vuist zijn verdwenen, het podium leeg.
De Vragen
En ik ben te laat. Te laat om te doen wat ik al die tijd had willen doen: op de een of andere manier een gesprek met haar aanknopen. De steile helling opklauteren, even afwachten hoe ze zou reageren, en bij enige openheid en afwezige vijandigheid vragen hoe het met haar ging. En vooral: hoe ze daar onder die brug beland was. Wat er gebeurd was in haar leven, wat dit als resultaat kon hebben. De vraag is, of ik ooit een antwoord van haar gekregen zou hebben. Vragen, vragen.
bron: eigen foto (LB)
En nu, nu vraag ik me af waar ze gebleven is. Zou haar stulpje door de gemeente ontruimd zijn? Hebben buurtbewoners zich druk gemaakt over een smoezelige, joelende, middelbare vrouw met een waarschijnlijk onwaarschijnlijk moeilijk leven? Zou ze nu in de psychiatrisch-neurologische kliniek aan de overkant van de straat zitten? (Ja, die kliniek zit daar echt; als ik ooit een keer een zenuwinzinking heb of een hersenamputatie wil, hoef ik maar een paar honderd meter te lopen).
De Tijd van Slapen
Of was ze het voortdurende motorgeronk boven haar hoofd zat en heeft ze haar hele handel ergens anders heengebracht? Misschien is ze wel voorgoed ingeslapen, daar op haar troon. Kan ook. In ieder geval heeft ze geschreeuwd als brugvrouw. Het heeft niet mogen baten.
Als ik er nu langs fiets, moet ik steeds denken aan dat oerchristelijke liedje van Elly en Rikkert. “Sta nu op, neem je bed op en wandel, want de tijd van slapen is voorbij. Ga de straat op met je hele handel…”
Ik hoop maar dat ze dat gedaan heeft en nu ergens anders rustig slaapt. In een beter bed. Met een echt dak erboven; niet eentje van autosnelwegbeton. Hopen mag. Dag, brugvrouw.
bron: eigen foto (LB)
EPILOOG
25-05-2018.
Ik weet nu waar de brugvrouw heen is.
Ze is verkast naar de brug verderop.
Met haar winkelwagentjes.
Hopelijk geen brug te ver.
