Wie had dat gedacht, de ANWB heeft binnenkort in Luchthaven Schiphol een serieuze gegadigde voor het restant gele praatpalen dat nog in een opslag staat. Dan kunnen liefhebbers op doorreis via onze nationale luchthaven zich nog even laven aan een fraai stukje nostalgie!
Goed nieuws dus voor, ja voor wie eigenlijk nog meer? Schiphol beweert dat uit onderzoek is gebleken dat de bekende gele informatiebalies door reizigers als overbodig worden beschouwd en worden vervangen door praatpalen. Dus is het waarschijnlijk goed nieuws voor iemand die nog nooit de hulp van die medewerkers nodig heeft gehad. Verder zal het vast en zeker goed nieuws zijn voor aandeelhouders want er is hier een kostenpost geschrapt van ettelijke miljoenen.
De informatiebalies worden bestierd door een 60-tal bevlogen medewerkers. Maar dat kan beter (lees: goedkoper) met praatpalen. Want die kunnen zo lekker paniekerige ouders helpen zoeken naar een kind dat in de menigte is verdwenen, of een verdwaalde passagier op leeftijd die de taal niet machtig is.
Geen goed nieuws dus voor klanten, laat staan voor de medewerkers. Maar ach, een kniesoor die daar op let. En in ieder geval hebben die palen de juiste kleur…
Waarom zo’n bezuinigingsslag? Waarom worden nu – ruim na de crisis periode – nog steeds overal op grote schaal bezuinigingsrondes gehouden? Simpel: het gaat om meer winst. Altijd weer dat geile geld.
Het lijkt wel de enige drijfveer die er in onze maatschappij nog is. Bij overheden, het bedrijfsleven en zelfs in privé situaties. Slechts winst en geld bepalen hoe succesvol iets of iemand is. Nu. Op dit moment. Daar krijg je applaus en een mooie bonus voor. Dat het op de langere termijn een kaalslag voor overige betrokkenen is, deert niet. Het is dus niet de klant of eindgebruiker die profiteert van de kostenverlaging, die krijgt daarentegen wél minder kwaliteit dan voorheen.
In het geval van Schiphol vind ik dat het de concurrentiepositie van de luchthaven internationaal schaadt. Het wordt net zo’n eenheidsworst als vele anderen. Juist net op punten snijden waar de luchthaven nu nog met kop en schouders boven concurrenten uitsteekt, lijkt mij niet zo slim. Het imago van Schiphol hangt sterk aan de 65.000 mensen die er werken en deze 60 zijn zeer gezichtsbepalend; onbetaalbaar.
Vervangen door een praatpaal, hoe roemloos kun je kwaliteit om zeep helpen. Degene die deze maatregel bedacht en doorgevoerd heeft, krijgt vast een schouderklopje en een mooie bonus voor deze geweldige bezuiniging. En vertrekt weer naar een volgend project. Om bij gebrek aan visie en creativiteit weer zo’n rücksichtslos en voorspelbaar bezuinigingstrucje te doen.
Wat er op Schiphol gebeurt, staat voor mij symbool voor een algemeen verlies van menselijkheid, kwaliteit, visie, creativiteit, diepgang en vernieuwing in de samenleving. Negeren van andermans belang en eenzijdig iets doordrukken.
Het is mij wel duidelijk dat dit soort bezuinigingen weinig tot niets met noodzaak te maken hebben. Het vindt plaats in een zichzelf instandhoudend netwerk van interim managers en consultants die voor directies en aandeelhouders snijden in de kosten. De middelmaat viert hoogtij. Dat gaat áltijd ten koste van kwaliteit. Echter tegen de tijd dat de (soms desastreuze) gevolgen daarvan zichtbaar worden, is de oppervlakkige interimmer reeds met bonus en al aan de horizon verdwenen. Dat geile geld, dat is toch zó lekker. Money makes the world go round. Maar we kunnen zoveel beter!
We gaan dit nog veel meer zien. Onder het mom van onvermijdelijke robotisering en het verbeteren van resultaten – door te snijden in plaats van beter te presteren – zullen er nog velen sneuvelen. Ik heb nog wel een tip: snijd managementlagen weg, of start eens met het schrappen van bullshit jobs.
