Het lijkt wel alsof we tegenwoordig allemaal wandelende TED Talks zijn.
Elke tegenslag is een les.
Elke mislukking een “transformatie”.
En elke scheet een kans op content.
We leven in het tijdperk van de persoonlijke groei-industrie. Je mag verdrietig zijn, maar alleen als je het goed kunt verwoorden. Je mag falen, zolang je er een carouselpost van maakt met beige achtergrond, linnen blouse en een pakkende titel als ‘De kracht van kwetsbaarheid’.
Je kunt tegenwoordig geen burn-out meer krijgen zonder een caption.
“Kwetsbaarheid is kracht,” hoor je dan. Zeker. Maar niet als het algoritme meeluistert. Want échte kwetsbaarheid ziet er niet uit als een goed belichte huilfoto. Die ziet eruit als drie dagen dezelfde pyjama dragen, een half bakje hummus als avondeten en jezelf haten omdat je zelfs dáár geen discipline in hebt.
Maar dat verkoopt niet.
Dus maken we van onze pijn een product. Van onze chaos een merk. Van onze twijfel een businessmodel. We zetten onze donkerte in de etalage, liefst met een rustig muziekje eronder. En ergens, diep vanbinnen, hopen we dat het helend is; als anderen het maar mooi vinden.
Ik doe er ook aan mee, hoor.
Ik heb posts geschreven over “loslaten”, terwijl ik ondertussen mijn to-do-lijst met een highlighter afwerkte. Ik heb mooie woorden gebruikt om lelijke gevoelens te verpakken, omdat ik dacht: als ik het maar goed opschrijf, voelt het ook beter.
Spoiler: nee dus.
Soms moet verdriet gewoon verdriet blijven. Zonder moraal, zonder filter, zonder like-knop.
Ik mis de tijd dat we nog gewoon stom mochten zijn. Dat dingen mislukten zonder dat we er meteen een “persoonlijk groeimoment” van maakten. Dat we mochten mopperen zonder het spiritueel te noemen. Soms is het leven gewoon ruk. En dat hoeft niet altijd inspirerend te zijn.
Het idee dat we van alles iets moeten maken, maakt ons kapot. Zelfs onze shit mag niet meer gewoon stinken; hij moet glanzen. We schuren en polijsten tot er geen rafelrandje meer over is, en juist dat was wat ons mens maakte.
Misschien is dat de nieuwe rebellie: niet delen, niet duiden, niet transformeren. Gewoon voelen. Zonder doel. Zonder publiek. Zonder hashtag.
Gewoon mens zijn.
Dat is tegenwoordig al radicaal genoeg.
bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
