Langs de weg stonden ze.
Jonge boompjes, keurig in het gelid, aan drie kanten vastgebonden aan houten palen. Alles precies even recht, alsof de plantsoenendienst een liniaal had gebruikt. De natuur, maar dan met een projectplan en een veiligheidsprotocol.
Ik bleef er even naar kijken. Er zit iets ongemakkelijks in die menselijke drang om alles wat leeft te beheersen. Om zelfs groei in goede banen te willen leiden. Alsof we bang zijn dat het anders misgaat.
Misschien raakte het me omdat ik er mezelf in herkende.
Ook ik heb tijden gehad dat ik stevig vaststond, met drie denkbeeldige steunpalen om me heen: één voor zekerheid, één voor verwachtingen en één voor het geval ik omviel. Alles netjes onder controle. Of nou ja, de illusie ervan.
We leven in een tijd waarin niets meer aan toeval wordt overgelaten. We plannen rust, we managen geluk, we volgen cursussen in loslaten en downloaden apps om te leren ademen. Alles is maakbaar, zolang je maar genoeg discipline en wifi hebt.
We willen zekerheid, maar dat bestaat helemaal niet.
Het leven is geen proces dat je kunt optimaliseren.
Het is niet lineair, niet meetbaar en zeker niet te voorspellen.
De natuur vraagt niet eerst om toestemming voordat ze verandert van richting.
Ze groeit gewoon. Scheef, krom, grillig, maar altijd vooruit.
En ergens onderweg zijn we vergeten dat wij daar onderdeel van zijn. Dat we zelf natuur zijn.
Dat we niet hoeven te weten wat de volgende stap is, of welk seizoen eraan komt.
Ik keek nog eens naar die boompjes. De wind trok eraan, zacht maar vasthoudend.
Eentje boog nét iets verder dan de rest. De band kraakte.
Ik dacht: precies zo.
Zo hoort het. Een beetje beweging, een beetje risico. Niet weten hoe het loopt, maar wel blijven groeien.
Ik ben inmiddels los.
En ja, soms waai ik alle kanten op. Soms breekt er wat, soms verlies ik blad.
Maar ik sta liever scheef in een echte storm dan recht in een leven dat geen wind meer vangt.
bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
