Bron: Pixabay
Ik ben niet helemaal het stereotype vrouw. Ik hou niet van winkelen (in winkels dan, online shoppen ben ik heel goed in), ik lach om horror films, weiger afhankelijk te zijn van wie dan ook en mannen in het bijzonder, heb dit seizoen nog geen nieuwe schoenen gekocht en mijn huishoudelijke kwaliteiten zijn in de pubertijd gestopt met ontwikkelen. Wat doe je dan op ‘Hoe Vrouwen Denken’ zou je zeggen.
Maar wees gerust. Met het vorderen der jaren en het compleet in de war lopen van mijn hormoonhuishouding, heb ik toch wat gemeen met menig 40+ vrouw, al ben ik er wel rijkelijk vroeg bij: de overgang! Doordat ik voor mijn omgeving en mijzelf een gevaar werd, heb ik er zelfs over gedacht bij de voordeur een bordje te hangen: “Pas op voor de vrouw des huizes’ en dan een foto van mijzelf erbij met ontblote voortanden. Om ook de mensen binnenshuis te beschermen heb ik uiteindelijk maar voor een pilletje gekozen, om de scherpe kantjes eraf te halen.
Toch kan ook dat pilletje niet alles reguleren, waardoor het met regelmaat nog steeds slim is gepaste afstand te bewaren als je binnen mijn gezichtsveld bent. En op andere momenten verander ik in een emotioneel wrak. Ik kon altijd wel een traan laten bij een boek, een film, het nieuws of een TV serie. Dochter weet inmiddels feilloos wanneer dat soort momenten er aan komen als we TV kijken en werpt dan steelse blikken om te zien of de waterlanders komen. Bleef dat vroeger bij één of hooguit twee druppels, tegenwoordig volgt er een waterval. En aangezien dat niet aan mij kan liggen, ligt het aan de hormonen. Vind ik.
Deze week las dochter mij ‘s avonds voor uit een boek dat ze een tijdje terug cadeau kreeg. Ze was moe, dus ik las verder. De hoofdpersoon was een meisje van de leeftijd van mijn dochter, dat net heeft gehoord dat haar ouders gaan scheiden én dat haar moeder uitkijkt naar een heerlijk kinderloos weekend. Ik voelde in het verhaal haar pijn en frustratie. Ik weet niet of het goed geschreven was, of dat ik me gewoon iets teveel inleefde, maar voor ik het wist waren daar weer de tranen. En lees dan maar eens ‘cool’ door. Op een gegeven moment kwam ik niet meer weg met mijn keel schrapen en kwam dochterlief niet meer bij van het lachen. Huil je nou?
Ja dus. Meer tranen. Het is zo zielig, verklaarde ik. Dochter lachte harder. Uiteindelijk is het me nog gelukt om het hoofdstuk uit te lezen. Dochter een extra dikke knuffel gegeven en welterusten gewenst. Het imago van de bad-ass moeder kan ik wel vergeten, dat wordt ‘m niet. Maar wie weet kan ze het later ‘als ze groot is’ waarderen dat haar moeder af en toe een sentimentele oude muts is. En ergens gok ik dat ik hierin niet alleen sta en misschien eindelijk iets gevonden heb waarin ik lijk op andere vrouwen! Is het toch nog ergens goed voor.
