bron: eigen foto (LB)
Picture this. Een sigarettenautomaat in een Tilburgse boekwinkel. Huh, wat?
Ja. Echt. Alleen zijn de pakjes in de automaat niet gevuld met sigaretten maar met ‘kunst’. Een pakje kunst dat je kunt pakken, dus. Pak Je Kunst.
Nu viel dat ding mij – als zelfbenoemd ‘kunstcriticus’ en fervent kunstsubsidie-hater (waarover ik later zeer zeker nog een keer te spreken kom, zeker na dit voorval) – meteen op. Dat móest ik uitproberen. De prijs voor mijn persoonlijke kunstpakket lag zelfs iets onder die van een pakje sigaretten: 2x 2 euro. Joepie.
Ter informatie, HET initiatief ‘Pak Je Kunst’:
bron: eigen foto (LB)
Enfin. Ik propte twee 2-euromunten in de bejaarde automaat en pakte mijn kunst. Mijn nieuwsgierigheid overwon. Eens zien wat de hedendaagse kunstenaars onder kunst verstaan.
bron: eigen foto (LB)
En natuurlijk, ik had het kunnen weten. Niks ‘klein uniek kunstwerkje’. Een stukje vuilwit karton (5,5 x 9cm) met daarop weer een stukje dun, bruin karton. Met daarop, je raadt het niet, wéér een stukje karton. Ja hoor, ware KUNST! Geen lak of smak aan.
Mijn eerste impuls: Naar de kassa en mijn 4 euro terug eisen. Ik wens geen 4 euro te betalen voor dit wanstaltige knutselgepruts. Ik voelde me echt bekocht. En karton heb ik zelf nog en masse, van mijn Amazon-bestellingen en IKEA-verpakkingen. Ik wilde mijn Pakje Kunst met geweld weer terug douwen in de automaat.
Maar toen bedacht ik me. Als dit werkelijk kunst is, moet ik er toch íéts mee kunnen? Als cadeautje voor een vriend(in)? Nee. No way. Ik zet mijn vriendschappen niet op het spel voor een lelijk kunstmonster. Als verzamelobject? Nee zeg, niet nog meer van die rotzooi in huis. Als aardigheidje dan? Hm. Nee ook niet. Voor dat geld heb ik nog liever een bakje Ben & Jerry’s, dat grenst meer aan ‘kunst’ dan dit. Zelfs een kraslot is interessanter en spannender.
Enfin. Ik wilde stante pede de letters -ns- in het woord ‘kunst’ wegkrassen. Als je al zo nodig de kunst dichter bij het minder bemiddelde proletariaat wilt brengen, máák er dan tenminste nog iets van? Stop in zo’n pakje een prulletje dat nog IETS voorstelt, dat je fantasie enigszins prikkelt, dat je laat denken dat er daadwerkelijk nog kunstenaars bestaan? De volgende keer ga ik wel naar de sociale werkplaats om een paar aan elkaar geplakte stukken spaanplaat te scoren. Ik vond zelfs de verpakking (Het Pakje) mooier vormgegeven dan de inhoud.
Karton, dus. Je kunt ’t in ieder geval aansteken en de papierrook krachtig inhaleren. Misschien dat de bedwelming dan tóch nog nieuwe inzichten in deze ‘kunst’ oplevert.
Ach nee. Laat ook maar.
Kunstkans gemist.
Jammer.
Grappig dat je de achterzijde van het werk laat zien.