Laat ik voorop stellen dat dit geen politiek verhaal wordt. Simpelweg omdat ik er te weinig over weet om een goed verhaal neer te kunnen zetten. Van oorlogen en het hoe en waarom heb ik altijd weinig begrepen. Misschien zou ik me er meer in moeten verdiepen, maar ik wil het niet. Kop in het zand. Ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurt, schrik enorm als er weer een nieuwsbericht komt en ben tegelijkertijd opgelucht dat het ook dit keer niet één van mijn naasten of mezelf heeft getroffen. De ellende is zo groot, ik maak het daarom kleiner om het nog te kunnen behappen. Dit zijn míjn gedachten, niets meer of minder.
Ik zag afgelopen week een filmpje op Facebook over verhongerende baby’s in de kampen in Syrië. De mannen gevlucht, de vrouwen proberen wanhopig hun kleine baby’s in leven te houden. Ik kon wel huilen.
bron: pixabay.com 1172016
Baby’s die eruit zagen als opa’s met rimpels en ingevallen wangen. Holle ogen die angstig de wereld in keken. Deze kleine leventjes hebben alleen nog maar ellende gekend. Ik slikte emoties weg, zette er nog een meelevend commentaar onder en was er precies tien minuten beroerd van. ‘s Avonds gooide ik een deel van mijn eten in de vuilnisbak. Volgevreten, genoeg! Geen seconde dacht ik op dat moment aan die hongerige bekkies, die me eerder die dag zo raakten. Ik doneer wat geld, koop mijn schuldgevoel daarmee af en blijf eten verspillen zonder te knipperen. Zo gaat dat kennelijk. We kunnen maar een maximum aan ellende hebben en dan gaat er iets op slot. We sluiten ons af zodra het onszelf niet direct raakt. Begrijpelijk en triest tegelijk.
Terreur is dichtbij en tegelijkertijd heel ver weg. De werkelijke omvang van de ellende is niet te overzien. En omdat ik het niet begrijp, niet kan inspelen op welke volgende stap dan ook, ben ik tóch bang. Bang voor het onverwachte en het onbekende. Nu ik in het Westen woon en ook nog eens in het politieke centrum van ons land, voel ik het extra. Ik realiseer me nu pas hoe ik me altijd beschermd heb gevoeld door mijn dorpse omgeving. En dat maakt me kennelijk lichtelijk wereldvreemd.
Ik schrik elke dag weer in de tram van mijn eigen gedachten. Moslimmannen en vrouwen check ik op verdacht gedrag. Ik vraag me stiekem af of er geen bommen verstopt zitten onder die wijde kledij. Bij een ‘blanke’ man die instapt, kijk ik niet op of om. Ik heb er moeite mee als ik naar de dokter ga en er drie meisjes met hoofddoekjes en zwarte, lange jurken achter de balie zitten. Het is een beeld dat ik niet ken. Mijn klassenfoto’s van de basisschool zijn volledig gevuld met witte kindertjes. Blozend en goed gevoed. De een had het wat beter dan de ander, maar niemand leed honger. De Chinese tweeling die op enig moment toegevoegd werd aan klas 4, was een bezienswaardigheid. Meer kleur kregen we niet. Hoofddoekjes kenden we niet. We leerden tijdens godsdienstles over andere culturen, maar het voelde als een ver van mijn bed show.
Elke ochtend fietsten er in mijn dorp grote groepen dames in lange rokken naar hun reformatorische school. Los van wat ik er verder allemaal van vond, de uiting van hun godsdienst was voor mij niet bedreigend. Waarom komt een hoofddoek in combinatie met allesbedekkende kleding dan wél onderdrukt en bedreigend op mij over? Voelde ik dat altijd al zo, of hebben de media en alle recente gebeurtenissen daarvoor gezorgd? Of is het meer dat onbekend sowieso onbemind maakt?
En nee, geloven, bidden, de islam, God, Allah, de hele religieuze mikmak, het heeft natuurlijk niets te maken met alle terreur die ons omringt. Dat weet ik diep van binnen echt wel. Nee, ik vind van mijzelf dat ik dat diep van binnen zou móéten weten.
Maar ik weet het blijkbaar niet. Niet meer.
Deze tekst verscheen ook op mijn eigen site.
