In De Groene van dinsdag staat een artikel over Roxane Gay, een morbide obese Amerikaanse schrijfster. In haar boek Hunger beschrijft ze onder andere dat mensen in de supermarkt stiekem boodschappen uit haar mandje halen.
bron: pixabay.com
Wát? Ja, je leest het goed, sommige mensen zijn echt zo schaamteloos. Ik stelde me even voor dat mensen bij mij het omgekeerde zouden doen; boodschappen ín mijn mandje gooien omdat ze me te mager vinden. Ik denk dat er klappen zouden vallen. Om je zonder enige achtergrondkennis zo met iemand te bemoeien, je moet maar durven. Mijn lichamelijke gesteldheid is het gevolg van een eetstoornis: Anorexia N.A.O. (niet anders omschreven). Het heeft lang geduurd voor ik daar adequate behandeling voor vond, omdat ik niet in het klassieke plaatje pas. Bij mij is er geen sprake van een vertekend lichaamsbeeld, ik zou best graag wat dikker willen zijn. Ik heb uiteindelijk traumabehandeling gehad, waardoor het nu stukken beter gaat.
Nu heb ik het geluk dat overmatig slank zijn niet zo’n probleem is, zo lang je botten nog niet uitsteken. Niemand neemt aanstoot aan mijn uiterlijk en dus heb ik nooit klappen hoeven uitdelen aan asociale betuttelaars in de supermarkt. Maar wat bezielt dat soort mensen toch?
bron: pixabay.com
Bemoei je met je taaipop, zou mijn vader zeggen. Ten eerste weet je niet wat de achtergrond is van iemands ‘probleem’. Ten tweede weet je helemaal niet of iemand het ook daadwerkelijk als probleem ervaart. Nu is dat laatste bij deze vrouw wel het geval en was het bij mij ook zo, maar daar mag je niet vanuit gaan. En als het wel een probleem is, hoe haal je het dan in je hoofd dat jij dat wel even kunt oplossen?
Dwang heeft bij mij altijd averechts gewerkt, want daar zat dus een trauma onder. Ook Roxane is hoe ze is door een trauma; als tiener is ze door een groep jongens verkracht. Mijn trauma is iets minder heftig, maar niettemin heeft het me jaren gekost om het überhaupt te erkennen en nog een paar jaar om eroverheen te komen. En dan kom jij even vertellen dat ik maar gewoon wat meer moet eten. Nou bedankt eikelenberg, daar was ik zelf nog niet opgekomen! En wat trouwens, als ik er géén probleem mee had gehad? Wie ben jij supermarktdokter, om te bepalen wat de norm is? Rot op naar je eigen hok als je zo graag in hokjes denkt!
