Een mager scharminkel ben ik nooit geweest. Heel misschien toen ik een peuter was, maar verder kan ik me niet anders herinneren, dan dat ik mollig was. In ieder geval in vergelijking met mijn leeftijdsgenootjes. Vanaf de middelbare school voelde ik me ronduit dik. Tot een bepaalde leeftijd viel het, getuige foto’s uit die tijd, eigenlijk allemaal best mee, maar niet tussen mijn oren. Tijdens die middelbare schooltijd volgde ik ook mijn eerste dieet, op aanwijzingen van de sportschool. Ik weet niet meer precies hoe dat werkte, maar het bevatte in ieder geval brood met appel. Tja, ze zitten beiden in de schijf van vijf.
Toen ik voor het eerst op mezelf ging wonen, met vriendinnen in een studentenhuis, groeide ik wat verder. En ik voelde me nog steeds dik, of in ieder geval dikker. En eigenlijk viel het ook toen best mee. Echt veel te zwaar werd ik pas zo’n twaalf jaar geleden, na de geboorte van mijn dochter. Na negen maanden ziek, zwak en misselijk te zijn geweest, kreeg mijn lijf weer voeding en besloot dat vast te houden. Toen dat de spuigaten uitliep, begon mijn eerste crash dieet, waarna er nog een aantal volgden. De herinneringen op Facebook zijn daar een leuke spiegel voor. Regelmatig krijg ik een reminder van Facebook dat ik in 2012, 2014 en 2016 schreef dat ik 2, 10 of 13 kilo kwijt was. Vreemd genoeg heb ik de tussenliggende +4, +5 en + 15 nooit gerapporteerd.
Bron: Pixabay.com
Op datzelfde Facebook doet nu al een kleine week in alle verschillende versies het bericht de ronde dat wijn en chocolade een wondermiddel zijn tegen rimpels. De vrouwen in mijn vriendenlijst worden stuk voor stuk gelukkig van dit bericht en delen het massaal. En dat zou ik normaal gesproken óók doen. Ik ben namelijk niet slank, maar word wel vaak een stuk jonger geschat dan dat ik ben. En dat is stiekem best leuk. En wat is een betere manier om dat in stand te houden, dan met wijn en chocolade? Precies, die is er niet.
Maar laat dit nieuws nou nét naar buiten komen op het moment dat ik er de eerste twee weken van een nieuwe krimpfase op heb zitten. Na mijn mislukte ‘HVD lijnt met je mee‘-avontuur groeide ik gedurende dit jaar verder dicht en uit zelfs de grootste maten in mijn kledingkast. Wat ik ook probeerde, niks lukte. Tot een paar weken geleden eindelijk weer de spreekwoordelijke knop om lijkt te zijn gegaan en ik inmiddels al wat resultaat op de weegschaal zie. Iets waar mijn portemonnee opgelucht van zucht (die zag alweer aankomen dat er nieuwe kleding gekocht moest worden), mijn rug ook blij mee is (die heeft het al moeilijk genoeg met mijn huidige gewicht) en mijn familieleden minder gelukkig mee zijn (want de feestdagen komen er aan en moeders zonder lekkers is niet de vrolijkste thuis).
Timing is everything zeggen ze wel eens. Nou gevoel voor timing heb ik dus duidelijk niet. Dus nu het grote dilemma; zet ik door, lijm ik die knop vast en ga ik slank(er) het nieuw jaar in? Met zeer waarschijnlijk een fikse dosis rimpels, omdat mijn vetlaagje, dat werkt als lichaamseigen botox, is weggelijnd? Of ga ik het nieuwe jaar in met nóg een maatje meer en in de ene hand een karamel-zeezout-chocoladereep en in de andere een glas wijn? Wie het weet mag het zeggen. Dik of gerimpeld, that’s the question!
Die knop gewoon om laten staan