Bron: pixabay.com
De internationale zakenwereld is in rep en roer omdat Trump dreigt met een handelsoorlog. Hij gaat invoerheffingen instellen op staal en aluminium. Ook economen roepen om het hardst dat het meer banen gaat kosten dan opleveren. Als leek kan ik dat niet overzien, maar ik geloof wel dat dat waar kan zijn
Toch kan ik Trump niet helemaal ongelijk geven (OMG, niet te geloven dat ik deze zin ooit in de mond zou nemen). China subsidieert haar staalsector en dumpt producten tegen afbraakprijzen op de wereldmarkt.
Wereldhandel
China doet dus hetzelfde als de EU, die de boeren subsidieert en producten onder de prijs exporteert naar Afrika. Zelfs de Europese boeren zelf vinden dit eigenlijk belachelijk. Het verstoort de markt enorm, zorgt voor administratieve rompslomp en afhankelijkheid. Het kost de burger geld, nog voor hij maar één hap genomen heeft.
Er zijn handelsafspraken gemaakt in de Wereldhandelsorganisatie, maar dat garandeert nog geen eerlijke handel. Zeker niet als landen de hand lichten met die regels. Vooral ontwikkelingslanden zijn hierdoor het haasje. Maar een grootmacht als China heeft op de hele wereldmarkt natuurlijk grote invloed. Dat is best iets om je over achter de oren te krabben.
Gesleep
Maar wat mij persoonlijk nog veel meer stoort, is het gesleep van producten de hele wereld over. Tuurlijk, je ontkomt er niet aan om bepaalde grondstoffen te importeren omdat die simpelweg nergens anders voor handen zijn. Ik las echter een interessant artikel (long read) over flesjes water uit Hong Kong, die bij Kruidvat te koop zijn voor twee derde van de prijs voor diezelfde flesjes in de thuisstad.
Bron: pixabay.com
Whut? Hoe pervers is dat? Ik was toch al fervent tegenstander van gebotteld water in Nederland, want belachelijk duur, milieuvervuilend en vooral heel erg onnodig met ons heerlijke kraanwater. Na dit relaas ben ik ook meer dan ooit tegenstander van marktwerking, zoals dat in ons huidige stelsel werkt.
Want het is dus goedkoper om dat water te exporteren dan het ter plaatse op te slaan, terwijl er nota bene een watertekort is in Hong Kong. Again, whut?? Bij ons klotst het water vrij letterlijk tegen de plinten, en toch halen we miljoenen liters (!) uit het buitenland. Veel meer, ja zelfs tien keer zoveel, dan we exporteren. Onder andere naar Hong Kong trouwens. De volgende zin in bovengenoemd artikel raakte me dan ook nogal:
“Ik stel me twee schepen voor die elkaar kruisen op de oceaan. Allebei tot de nok gevuld met flesjes water. Economisch is het kennelijk volstrekt logisch, maar het komt me toch absurd voor.”
Chaos
Hoe kun je het omschrijven. Ik kan nog wel betere kwalificaties bedenken. Crimineel bijvoorbeeld. De kosten voor de samenleving zijn enorm, zowel lokaal (watertekort) als mondiaal (milieuschade). Dus van mij mag Trump de knuppel in het hoenderhok gooien. De consequenties zijn nog niet te overzien en misschien leidt het tot een grote chaos. Maar de huidige stand van zaken is ook om te janken. En vaak komt uit de chaos iets nieuws en beters voort.
Reshoring is hot, en terecht.
Ooit heb ik als machinist op een schip een lading porseleinaarde vanuit Engeland naar Savannah, USA gebracht. Tien dagen varen over de wilde baren, twee weken voor anker, twee dagen lossen, weer twee weken voor anker om uiteindelijk een andere hoop porseleinaarde, exact hetzelfde spul, tweehonderd meter van de plek waar we het aan de wal gegooid hadden, weer op te pikken voor Europa.
Heb me zelden zo nutteloos gevoeld.
Nu heb ik alleen verstand van de maritieme industrie, maar het doet me deugd dat de Nederlandse en Duitse scheepswerven weer redelijk volgeboekt raken. Voorheen werd er alleen scrap in China, Vietnam en andere lageloonlanden in elkaar geknutseld en gerepareerd.