bron: eigen foto (LB)
Al joggende (a.k.a. sjokkende) verken ik mijn nieuwe buurt. Je moet immers toch wat qua sport en qua ontdekken van nieuwe leefomgevingen. Ik woon eindelijk weer in ‘de grote stad’. Wat een verademing. En wat een rust ook. Ik woon weliswaar redelijk in het centrum, maar het is hier behoorlijk groen. Veel bomen, sportgelegenheden, gras, tsjilpende vogels, bloemen. En dus ook: volkstuintjes. Het stíkt ervan, hier in de stad.
Ik heb het concept ‘volkstuintje’ nooit helemaal kunnen doorgronden. Het is immers het arbeidersflatje onder de tuinen, nietwaar? Hutjemutje, in keurige rijen liggen ze daar te liggen. In het winterseizoen dood, in het lente- en zomerseizoen totaal overbevolkt met rokende bbq’s en kakelende, tuinsproeiende bloemetjesjurken. In de herfst een werkkamp. Het lijkt me doffe ellende. Dan liever toch maar geen tuin. Want wat is zo’n volkstuintje nu helemaal? Vierkante stukjes groen met een – naar verhouding – enorm tuinhuis erop. Plastic tuinset ervoor, viooltjes ernaast, klaar.
Volkstuintjes zijn iets anders dan moestuintjes. Dáár snap ik het principe dan wel weer van; als je je eigen groenten en fruit wilt telen (voor zolang het nog duurt… en mag…), moet je toch wat, als je geen tuin hebt. Tot voor kort had ik ook dik drie jaar lang geen tuin. En rabarber groeide verrekte slecht op mijn 2m2 balkonnetje in de schaduw. Toegegeven, ik ben gruwelijk blij dat ik nu weer een tuin heb. Die is weliswaar niet al te groot, maar ik kan er prima in plantprutsen.
Ik snap dan best dat je een alternatief zoekt als je geen tuin hebt. Om ook af en toe in het gras te kunnen liggen (dat deed ik in het grasveldje tussen mij en mijn ex-buren). Of om te kunnen bbq-en (hoewel je dat ook op een balkon kunt). En de commercialiteit van een stuk grond in 20m2 perceeltjes opdelen en dan voor duur geld verhuren aan wanhopig naar groene grond snakkende stadsbewoners, snap ik óók helemaal. Vanuit de grondbezitter gezien.
bron: eigen foto (LB)
Maar waarom het stuk grond hier om de hoek dan toch al jaren braak ligt, snap ik weer niet. 200m verderop ligt een groot, zeer bedrijvig volkstuintjescomplex: keurig aangeharkt, vol bloemen en vooral: bómvol met huisjes. Hebben ze eindelijk iets van een tuin, pletten ze driekwart van het areaal met een betonnen fundament en bouwen ze er een huis op! Weg groen. Nu vraag ik je…
bron: eigen foto (LB)
Maar dit stuk is dus compleet verlaten. De fundamenten van de volksretraites getuigen van ‘ooit’. De randen van de betonnen regenwaterputten spelen verstoppertje in het ongemaaide gras. Bloesemstruiken zitten gevangen in de roestige omheiningen. En het leger der paardenbloemen heeft de oorlog gewonnen. Het land is nu van hen. Een land met een geelgroene vlag.
bron: eigen foto (LB)
Ik mijmer over de mogelijke oorzaak van deze vergane volkstuinglorie. Waarom moest ineens alles weg? Is er gif gevonden in de grond? Dat zou shit zijn, want ik woon er nog geen 100m vandaan. Is het opgekocht om er straks grote flats neer te zetten? In dat geval doen ze daar wel erg lang over: zo’n mooi stuk grond, al jaren verlaten. Zo zonde.
De eigenaar is niet dood: dat is namelijk de ÖBB (de NS van Oostenrijk). Ik vind het jammer. Maar ook vergane glorie is nog steeds glorie. De teletubbies zouden er vast heel gelukkig zijn.
bron: eigen foto (LB)
bron: eigen foto (LB)
