Toen ik voor het eerst las over Warren Farrell moest ik een beetje lachen. Deze man was ooit een mannelijk boegbeeld voor het feminisme. Nu wordt hij gezien als de vader van de mannenbeweging. Want hij vindt dat het feminisme is doorgeslagen. En ja sorry, maar dat werkte in eerste instantie op mijn lachspieren.
Incels
Bron: pixabay.com
Bij “mannenbeweging” denk ik in eerste instantie aan de Incels. Over doorgeslagen gesproken. Mannetjes die vinden dat ze recht hebben op seks en daarbij worden tegengehouden door Stacy’s (vrouwen), die alleen maar vallen voor Chads (aantrekkelijke mannen). En die moeten allemaal dood, nadat de Stacy met geweld genomen is natuurlijk. Het verwrongen wereldbeeld van deze types is sneu en lachwekkend, maar helaas gaan sommige idioten daadwerkelijk tot actie over, zoals in april 2018 in Toronto. En ik weet niet of het toevallig is, maar dat is ook de woonplaats van Jordan Peterson, die ik verafschuw omdat hij dit soort gedachtegoed min of meer aanmoedigt.
Dus ik plaatste Warren Farrell in die categorie van mannen die vinden dat mannen dominant moeten zijn. Maar na het lezen van dit interview ben ik daarvan teruggekomen, want een groot deel van wat hij zegt, snijdt hout. Ik vind niet echt dat het feminisme is doorgeslagen, op een paar hardcore Dolle Mina’s na, maar dat betekent niet dat er geen issues zijn voor mannen. Deels had ik die zelf ook al op mijn netvlies.
Dwaze Vaders
We kennen allemaal wel de verhalen van mannen die compleet bakzeil halen bij een scheiding, zowel financieel als wat ouderschap betreft. In Nederland bestaat de Stichting Dwaze Vaders al bijna 30 jaar. Een nobele zaak, want ik heb zelf meegemaakt wat een vechtscheiding kan veroorzaken. Daar wordt niemand beter van, zeker als er kinderen in het spel zijn. Die zijn gebaat bij een rol voor beide ouders. Bovendien is het bekend dat jongens zonder vader in hun leven, zich minder goed ontwikkelen.
Jongens jongens
Wat me herinnert aan de SIRE-campagne “Laat jongens jongens zijn”. Daarvan dacht ik ook even; is dat nou nodig? Vroeger werd je ook geacht gewoon stil te zitten, je bek te houden en op te letten. Maar tijden zijn veranderd, het onderwijs is veranderd en het valt niet te ontkennen dat er veel meer juffen dan meesters voor de klas staan. Een docent is ook een rolmodel en maakt een zeer groot deel uit van het leven van een kind.
Farrell maakt in dit kader een treffende opmerking: “Weet u, als een juf aan een jongen vraagt om zijn gevoelens te uiten, dan heeft hij het gevoel dat hij zich moet gedragen als een meisje. Maar als de meester met de jongens uit de klas gaat praten over hun gevoelens, dan zien ze dat als iets dat onderdeel is van wat het betekent om een jongen te zijn. Dat is een niet te onderschatten, wezenlijk verschil. Dat alles zal helpen, zodat jongens een goed gebalanceerd leven kunnen leiden.”
Emancipatie. Emensipatie.
Bron: pixabay.com
Farrell staat voor totale emancipatie van zowel man als vrouw. Ook mannen zitten nog vaak in een rol gedwongen. Zij moeten een bepaalde status hebben, moeten de belangrijkste kostwinner zijn, mogen geen watje zijn, moeten tegenwoordig ook een killer-body hebben. Ook hierover zegt Farrell weer iets belangrijks: “Pas als vrouwen werkelijk waardering opbrengen voor mannen die de rol van een zorgzame huisvader aannemen en er niet met een stoere voetbalster of kille bankdirecteur vandoor gaan, kan het feminisme slagen.” Daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in.
Dus de emancipatie is nog lang niet voltooid. We hebben nog een lange weg te gaan. De traditionele rolverdeling zit enorm ingebakken in onze cultuur. Maar het is onzinnig, en werkt zelfs averechts (zie incels) om mannen niet te ondersteunen in de gewenste cultuuromslag. Het wordt tijd dat we echt samen optrekken. Emensipatie voor een betere wereld.
