Collega Laatbloeier van broederblog HoeMannenDenken schreef een stukje over mansplaining. Toen ik een reactie aan ’t tikken was en besefte dat ik al op zo’n 100 woorden zat, dacht ik; als ik dan toch serieus antwoord wil geven, dan maar een heel artikel.
De oorsprong
Want de term wordt helemaal verkeerd uitgelegd. Ik vermoed dat meneer de Laatbloeier een keer de mond is gesnoerd door een overijverige feminist, die zelf het woord ook niet helemaal begrepen had. Dat is natuurlijk best lullig. Ik begrijp best de frustratie van de schrijver, maar voel me toch genoodzaakt hem te corrigeren. Want als je over een onderwerp gaat schrijven, of het anderszins uit wilt leggen aan de medemens, dan moet je wel ff weten waar het precies over gaat. Niewaar?
bron: pixabay.com
De oorsprong van de term ligt in een anekdote van schrijver Rebecca Solnit. In haar boek “Men explain things to me”, vertelt ze over een man die haar op een feestje met kracht probeert te overtuigen dat ze echt eens een Heel Belangrijk boek moet lezen over hun gespreksonderwerp. Een boek dat Solnit zelf heeft geschreven…
Het is slechts een voorbeeld van wat zij, en vele vrouwen met haar, vaak meemaken als ze met bepaalde mannen in gesprek zijn. (Dus niet álle mannen, zeg ik er voor de goede orde even bij.)
Aard van het beestje
“Mansplaining” gaat over hoe sommige mannen denken het – bij voorbaat – altijd beter te weten. De man in de anekdote kon zich blijkbaar niet voorstellen, dat een vrouw op dat gebied wel eens een expert kan zijn. Hij vraagt niet naar haar mening, maar begint gelijk zijn zogenaamde autoriteit tentoon te stellen.
Dat kun je wegwuiven als; ach dat is nou eenmaal de aard van het beestje. Maar voor vrouwen is het niet alleen irritant, het is een cultureel probleem waardoor vrouwen achterblijven in de samenleving. Alle emancipatie ten spijt, een deel van het manvolk houdt ons vrouwen gewoon nog voor dom (en andere kwalificaties waar ik hier even niet op in ga).
In dit interview (Engels), doet Solnit uit de doeken dat het woord haar in eerste instantie wat ongemakkelijk maakte. Maar dat een student haar op andere gedachte bracht. Voor de luie lezer een citaat:
Bron: pixabay.com
I’ve been a little bit squeamish about the word “mansplaining,” because it can seem to imply that men are inherently flawed, rather than that some guys are a little over-privileged, arrogant and clueless. This young academic said to me, “No, you don’t understand! You need to recognize that until we had the word ‘mansplained,’ so many women had this awful experience and we didn’t even have a language for it. Until we can name something, we can’t share the experience, we can’t describe it, we can’t respond to it. I think that word has been extraordinarily valuable in helping women and men describe something that goes on all the time.”
Mansplaining to the max
De bedoeling is dus niet om mannen de mond te snoeren. Wie het woord daarvoor gebruikt, heeft het gewoon niet begrepen. Het gaat erom dat zowel mannen als vrouwen (!) gaan begrijpen dat we gelijkwaardig zijn.
Want laten we eerlijk zijn, meisjes worden nog steeds opgevoed met het idee dat ze vooral lief moeten zijn; lief lachen en goed luisteren. Jongens mogen bravoure tonen en een grote bek hebben. Daar begint het al. Daar moeten we echt van af. We (zouden moeten) willen dat mannen meer openstaan voor de mening van vrouwen en dat vrouwen die mening durven geven. Dat is tweerichtingsverkeer. Voordat je begint te oreren; verdiep je in de ander, stel vragen en laat de ander uitpraten.
De grap is natuurlijk dat De Laatbloeier zich in zijn stuk zelf keihard schuldig maakt aan mansplaining: iets uit willen leggen waar hij zichzelf helemaal niet in verdiept heeft. Mansplaining to the max. Er is echt nog wel wat werk aan de winkel met die emancipatie.
bron: pixabay.com
