Een tijdje geleden, terug naar huis na mijn laatste nascholing, kwam het gesprek tussen mijn werkgever en mij op het fenomeen “e-learning”.
Je gaat zitten aan je bureau met een kopje thee. Je luistert naar een over het algemeen nogal suffe tekst die op het niveau van een niet op al te hoog functionerende verstandelijk gehandicapte is. Je beantwoordt een paar voor de hand liggende vragen die veelal als pré-toets dienen en na afloop doe je “examen”. En dan ben je klaar. Het bewijs van deelname volgt meestal per ommegaande als PDF-bestand in je inbox en klaar is Kees.
Ik vind het stukken prettiger om op het gemakkie aan je eigen bureautje te zitten, dan op een avond, na een lange werkdag, in een zaaltje van een derderangs hotel te zitten en voor de tigste keer een “Groundhog Day” te beleven.
In ieder geval: ik vertelde mijn werkgever dat ik blij was dat voor ons nieuwste project, hart- en vaatziekten, hij als arts een fysieke nascholing moest volgen en dat voor mij, als praktijkondersteuner, een e-learning was gecreëerd.
“Dan kan ik die in ieder geval gewoon tijdens werktijd volgen, als ik het een keertje rustig heb” zei ik nog.
“Wat?” zei mijn werkgever, “Doe je die in “mijn” tijd?”
Ik beaamde dat, ik doe alle nascholingen namelijk onbetaald, in mijn vrije tijd. En zéker niet voor mijn lol. Volgens mijn werkgever zag ik één en ander verkeerd. Ik deed die nascholingen voor mezelf, voor mijn eigen ontwikkeling.
Right.
Ik schiet er inderdaad enorm wat mee op om verplicht elk jaar, zoveel uur, voor de inmiddels achtste keer (zolang ben ik nu praktijkondersteuner) naar een vooral niet boeiend vertellende longarts te luisteren die elke keer weer het zelfde verhaaltje afdraait.
Daar prikkel ik mijn hersenen inderdaad enorm mee.
Ik doe nooit moeilijk over die nascholingen, ik doe ze met “liefde” in mijn vrije tijd. Ik heb namelijk een zeer coulante werkgever bij wie ik geen vijf weken doorbetaalde vakantie per jaar heb, zoals een gemiddeld mens dat heeft, maar ik denk wel acht. Ons helpt ons.
Maar áls ik dan bij hoge uitzondering eens een keertje een e-learning volg (en mijn werk er niet onder lijdt), én deze in de tijd van de baas doe, dan vind ik niet dat ie daar over moet zeuren.
Het laatste woord is er nog niet over gezegd.
Oh. En graag maak ik van de gelegenheid gebruik om u mee te laten genieten van mijn laatste e-learning, eentje over het maken van een uitstrijkje, in het kader van het bevolkingsonderzoek.
Ik begrijp het als u afhaakt, je moet namelijk toch een bepaalde intelligentie bezitten om één en ander te snappen. Misschien is het te hoog gegrepen voor u.
Zucht…
Oh help, is toch om te gillen
Och och, best een beetje zielig zoiets ?
haha!
Serieus? Wegwerpspeculum gooi je na gebruik weg? Joh!
Dus je mag niet een beetje “pret” tijdens het uitstrijkje?
Serieus?? Ik mag donderdag weer. (gelukkig voor het laatst, ik word 60 as vrijdag).
Wow, wat een hoog debielengehalte, nemen die mensen die dit schrijven zichzelf serieus??
Ik ben er eerder bang voor dat de schrijver de lezers niet serieus neemt. Veel kwalijker aangezien dit mensen zijn die nogal een belangrijke medische taak hebben.
Bedoel je mij als schrijver of degene die de nascholing in elkaar heeft gezet? ;)
Die nascholingen móéten satire zijn. Anders is er écht geen hoop meer voor de mensheid. Misschien denkt de nascholingenschrijver(s) dat je wel érg dom moet zijn om zo’n beroep te kiezen.
Je kunt zo altijd nog een tijdelijke kracht hiervoor inhuren, met de gebruiksaanwijzing ernaast zal het prima gaan zo hahaha