Bloody Mary

2 september 2016 door Mirjam Kakelbont

Roerloos staat ze op de stoep, zwaar steunend op haar rollator. Al de tijd dat ik op de drukke kruising sta te wachten, verroert zij geen vin. Zou ze niet goed geworden zijn? Zal ik stoppen? Het lijkt hier net de Sahara met dat zand. Overal een stopverbod; nergens kan ik de auto kwijt. Als het licht op groen springt, geef ik gas en rij impulsief de stoep op tot vlak achter de dame. Onvast op haar benen kijkt ze achterom.

‘Is alles goed met u, mevrouw?’ vraag ik.
‘Oh kind…,’zegt ze,‘…ik ben zo moei… pfff, bekaf…’ Ze begint te giechelen. ’En ik ben een beetje tipsie,’ bekent ze. ‘Ik heb net bij m’n vriendin een paar advocaatjes met slagroom op.’
Heb ik weer: maak ik me zorgen om iemands welzijn, blijkt ze een dronken lor te zijn.
‘Waar woont u?’ vraag ik.
‘Geerestein.’ Met haar hand wil ze “daar ergens” wijzen, maar ze weet niet hoe snel ze de rollator weer moet vastpakken. Dat mens is zo kachel als wat.
‘Zal ik u even naar huis brengen?’
Haar gezicht klaart op. Enthousiast wil ze me op de arm slaan, maar ze zakt ongecoördineerd tegen me aan.

In aangeschoten toestand krijgt ze de gordel niet om dus help ik haar een handje. Nu nog de rollator achterin zetten…

Dat is raar! Zo is de stoep achter mijn auto leeg en zo staat er een politieauto achter. Beide agenten stappen uit.

‘Dag mevrouw. Parkeert u vaker op de stoep?’ vraagt de langste van de twee.
Ik zal maar niet zeggen dat ik regelmatig onvoorspelbaar gedrag vertoon.
‘Die mevrouw is…eh…onwel geworden, en ik dacht ik breng haar even naar huis.’
‘Niks ernstigs?’ informeert hij vriendelijk.
‘Nee hoor,’ zeg ik. Ze is alleen straal bezopen, denk ik. Met moeite houd ik mijn gezicht in de plooi.
‘Waar woont ze?’
Ik noem de verzorgingsflat.
Zal hij bellen zodat ze weten dat we eraan komen?
Ik kan moeilijk nee zeggen.

Hij belt.

Zijn collega en ik staan stil naast elkaar op de stoep. Ik besluit iets te zeggen.
‘Wilt u mijn rijbewijs zien?’ vraag ik.
De agent – een kogelronde man – trekt fronsend een wenkbrauw op.
‘Hoezo?’
‘Vijftien jaar geleden heb ik het met moeite gehaald, maar er heeft nog nooit een agent naar gevraagd.’ Ik kijk hem aan. Hij moet het leed van mijn gezicht kunnen lezen. Maar vóór me staat een no-nonsens-mens, geschapen voor de grote dingen in het leven. Klein leed regelt zijn collega.
‘Zie dat maar zo te houden, mevrouw,’ knort hij. Ik zie ‘m denken: dat mens is tiereliere. Heeft hij dat oude besje nog niet gezien…

De lange agent beëindigt het telefoongesprek. ‘Wij worden verwacht,’ zegt hij. Hij houdt met zijn auto het verkeer tegen, zodat ik de stoep af kan rijden. Drie seconden lang voel ik me de koningin. Het besje vindt het prachtig.

‘Anders zie je ze nooit, he?’ zegt ze gierend van de lach. Ze zwaait naar beide agenten, als dank maakt ze met haar hoofd kleine knikjes. Ik schaam me dood. Straks voelen die agenten zich genaaid en word ik alsnog aan de kant gezet.

Wijdbeens zit mevrouw naast me. Tot mijn ontzetting begint ze luidkeels te zingen.
‘Ze heette blooooody Mary…ze was de schrik der zee…’ Alsof ze zelf op de woelige baren zit, deint ze van links naar rechts. ‘Vroeger heb ik op zangles gezeten,’ vertelt ze tussen twee zangregels door.
Kan nooit lang geweest zijn.

Het verzorgingsflat komt in zicht. Ik rijd weer de stoep op; het begint al te wennen. Twee dames in witte kleding komen op de auto toegelopen. Het besje houdt maar niet op met giechelen.
Rollator eruit. Mevrouw eruit. Ze voelt zich waarschijnlijk Bloody Mary op volle zee, want ze slingert als een schip heen en weer. Met onder elke arm een medewerkster werpt ze me nog snel een poeslieve blik toe.
‘Bedankt,’ zegt ze met glimmende oogjes.
‘Graag gedaan,’ zeg ik.
Bloody Mary klotst nog lang na in mijn hoofd.