Bron: Pixabay.com
Zoals bekend wil ik -bij voorkeur- aan de eettafel nog wel eens leuke anekdotes over mijn werk vertellen. Niet over mensen zelf, want op een zeldzame uitzondering na (en dan echt nooit met naam en toenaam en ik verdraai altijd de gegevens), klets ik nooit over patiënten. Een docent van onze dochter, die langdurig ziek was, zit bij ons in de praktijk. Dochterlief vroeg zich steeds hardop wat ze nou mankeerde. Ik wist het natuurlijk allang maar zei niets. Een kennis van mijn man is pas geleden vader geworden. ‘Ik wist niet eens dat zijn vrouw zwanger was’ riep hij uit. Ik grinnikte schuldbewust.
Nee, heerlijke, smeuïge verhalen over ranzige dingen, dát vind ik leuk om te delen.
Over groenschuimende vagina’s, schaamluizen in wimpers, deodorantflesjes in anussen, dildo’s die in allerhande openingen verdwenen zijn, etterende wonden, eruit gezworen tepelpiercings en zwarte voeten met teennagels van acht centimeter lang. Dat blijven de leukste onderwerpen voor tijdens het eten.
Ik vertel ook wel eens over “gewone” medische onderwerpen.
Let op dit of dat.
Gewoon, puur informatief.
Mijn kind kent alle hoeken van elke geslachtsziekte. Weet alle ins en outs van diabetes en voeding en je hoeft haar niets meer te vertellen over roken en de gevolgen.
En ik waarschuw man en kind soms ook wel.
Zo wil ik per se dat manlief aan de bel trekt als hij moeilijker en/of vaker gaat plassen. Ik moet er niet aan denken dat hij als ouwe lul zijnde te lang door zou blijven lopen met die klachten en daardoor prostaatkanker ontwikkelt.
Als hij en ik samen douchen, check ik -buiten de werking van zijn prostaat, dit uiteraard geheel in het kader van de preventie- altijd even zijn rug en billen en de achterkant van zijn bovenbenen. Hij staat de hele dag buiten en tot hij mij kende wist hij niet eens af van het bestaan van zonnebrandcrème. De gek. Hij heeft dus nogal een verhoogde kans op kwaadaardige huidziektes.
Maar blijkbaar heb ik man en kind ook wel gek gemaakt met mijn praatjes en waarschuwingen. Heb ik tussen de bedrijven door halve hypochonders gekweekt.
Zo fietste dochterlief van de week naar school en zag ze in één van haar ooghoeken allemaal “spinnetjes” bewegen. ‘Oh mijn God’ dacht ze. ‘Ik heb een netvliesloslating!’ Tot ze erachter kwam dat het hele kleine sneeuwvlokjes waren…
‘Jij ook altijd met je verhalen!’ kreeg ik te horen.
’s Avonds zaten we op de bank en ze liet me twee blauwe plekken zien op haar onderarm. ‘Spontaan gekomen, ik heb me niet gestoten…’
‘En als je zegt dat het leukemie zou kúnnen zijn, sla ik je,’ zei ze. Met knipoog.
Ik weet het, het is té erg…
Mea culpa. Mea maxima culpa.
Dit blog is tegelijkertijd ook gepubliceerd op mijn eigen blog: kliefje.me
Had ik maar geweten hoe een netvlies-loslating er uit zou zien en wat ik had moeten doen, ik zou niet tot na het weekeinde gewacht hebben om naar de oogarts te gaan. Had mijn oogarts me maar eerder verteld dat een netvlies-loslating binnen 24 uur geopereerd c.q. gelaserd had moeten worden. Na drie keer heb ik nu nog maar vijf procent zicht over.
Mijn moeder vond dat vader maar thuis moest blijven met zijn non-hodgkin kanker, gelukkig dat internet wist dat er nog een grote overlevingskans was met chemo. Alles weten is een last, te weinig weten een gevaar.
Succes met de opvoeding (niemand vertelt je van tevoren dat dat een onmogelijke opgave is :-)
Oeiii, ik snap dat je baalt. Understatement. Heftig.
Je gaf me zojuist een vrijbriefje om door te gaan met het geven van medische informatie aan mijn gezin, dank ;)