Ooit heb ik les gegeven. Aan volwassenen en op een basisschool. Ik rolde daar in het buitenland zomaar in en was daardoor waarschijnlijk niet de meest gepassioneerde lerares. Ondanks dat deed ik het best aardig, geloof ik. Maar mijn tolerantieniveau was niet zo hoog. Daardoor kwam het voor, dat op momenten dat er bij de kids één groep mot had met een andere groep en een derde groep daar ook nog wat vond, ik echt de neiging had de deur achter me dicht te trekken en op slot te draaien, om dan een paar uur later te gaan kijken wie van de herrieschoppers er over was. Dat heb ik niet gedaan, maar ik heb het wel gedacht, meer dan eens.
Stel nou dat er een God zou bestaan, hè? Ik zeg ‘Stel dat’ omdat ik al heel lang niet meer in sprookjes geloof, maar ‘for the sake of argument’, stel dat. Dan moet er een reden zijn waarom hij het rustig toelaat, dat de mensheid elkaar afmaakt. En ik denk dat ik die reden eindelijk begrijp. Hij heeft op een gegeven moment gewoon de deur op slot gedaan, heeft ergens in het heelal een bar opgezocht en zit zich daar nu nog steeds moed in te drinken om te gaan kijken hoe het met dat zootje op Aarde is. En waarom ik daarvan overtuigd ben? Nou door situaties zoals de volgende. Op de tijdlijn van een vroegere vriendin waarmee ik destijds les gaf, kwam ik dit filmpje tegen:
Onder het filmpje werd de Afro-Amerikaanse leraar (om maar even politiek correct te blijven) zó ver de hemel ingeprezen door de duizenden kijkers, dat hij bijna samen met God aan de Whiskey kon. Gemotiveerd, neemt het stapje extra, meer van nodig, wat een held! Leuk dacht ik, eindelijk wat positiefs tussen alle ellende.
Maar vanochtend was daar opeens dit filmpje:
En waar ik dacht, “Man wat knap, nog iemand die dat kan, ik doe het ze niet na”, dachten de meeste reaguurders, inclusief mijn vriendin, daar anders over. Belachelijk, misselijkmakend, goedkoop. Hoe háálde die blanke vrouw het in haar hoofd om dat te kopiëren van die Afro-Amerikaanse leraar. Ze kende het ontstaan van die gebruiken niet, het gore lef. (Vrij vertaald uit het Engels) En ik weet dus zéker dat als de volgorde van publicatie van de filmpjes andersom geweest was en iemand een opmerking had gemaakt over het feit dat die leraar die lerares nadeed, bij diezelfde reaguurders de hel ook losgebroken zou zijn, maar dan in de trant van: Discriminatie, schending van mensenrechten, racisme, verzin het maar.
In plaats van dat ze met zijn allen blij zijn dat er blijkbaar meer dan één groep kinderen een uiterst gemotiveerde docent voor de klas heeft staan, moet het weer in een rel veranderd worden. Een rel over wie met welke huidskleur iets wel of niet mag. Daar word ík dus kotsmisselijk van. Als ik zou denken dat hij zou bestaan, zou ik die bar opzoeken waar God zat en hem aanraden de sleutel van weg te gooien. Dit zootje hier op Aarde is namelijk niet meer te redden.
Overigens, voor wie het interesseert, ook die lerares doet dit blijkbaar al jaren:
