De eerste casting ging zoals het ging. Nog steeds weet ik niet of ik goed (genoeg) was. Nooit meer heb ik iets van hen gehoord. Niet dat ik daar erg rouwig om ben, want het bleek om een casting voor een hele slechte film te gaan. Een soort erotische horror, waarbij het karakter dat ik zou gaan spelen vooral heel erg hard moet gillen, terwijl ze poedelnaakt is. En dat allemaal onder het mom “arthouse”.
bron: pixabay
Casting twee kwam met rasse schreden dichterbij. Dat komt omdat er geen file stond. Ik arriveerde bij een heel hoog, spierwit gebouw met een grote houten deur. Ik was veel te vroeg, maar ik ben toch maar naar binnen gegaan. Het leek mij dat ik best een goede indruk zou maken door ruim van tevoren al in de wachtruimte te gaan zitten.
Achteraf was ik daar zelf dan ook heel blij mee. In de wachtruimte maakte ik kennis met allerlei vakgenotes. Dames die, net als ik, een treetje hoger op de carrièreladder wilden klimmen. Maar ook actrices die ooit bekend waren. Elisha Cuthbert bijvoorbeeld. Zij was destijds toch de natte droom van vele jongens, en nu staat ze, net als ik, te bibberen bij een casting voor een B-film. Of wat te denken van Piper Perabo?
bron: pixabay
Ik stond direct weer met beide benen op de Nederlandse klei. Succes in Hollywood is leuk. Het is zelfs haalbaar, volgens Barry the Gay Agent, maar het succes vasthouden is duidelijk een heel ander verhaal. Het maakte mij wat onzeker. Ik was uit het veld geslagen. Zeker omdat er uit de ogen van de dames in kwestie voornamelijk wanhoop straalde. Wanhoop omdat ze niet behaald hebben wat ze ooit was voorgehouden. Succes is relatief.
De tweede casting heb ik verknald. Ik stotterde mijn tekst. Jammerdebammer. Helaas Pindakaas. De derde casting had ik de dag erop. Ik kon dus terug naar Tara en haar volle lippen. Om haar te bedanken zou ik haar mee uit eten nemen. Maar eigenlijk wilde ik kijken of er in het restaurant misschien nog bekende regisseurs te spotten waren.
Volgende stap? Stalken die hap!
