‘Exhibit Daisy Green Restaurant’ – Bron: nancy wood (c) – with permission.
Moderne, abstracte kunst. Ik vind het meestal – dus: niet altijd – overtrokken kleutergeklieder of uit de klauwen gelopen, foeilelijk, minimalistisch gepruts. Ja ja, ik geef ’t meteen grif toe: dat is een kwestie van smaak en kunstprofessionalisme. En die bezit ik beide niet. Maar ik ben dus geen fan van ‘moderne kunst’. Net zo min als van gesubsidieerde kunst, overigens. Ik zie kunst als ieder ander product: er is vraag naar of niet. Kun je niet leven van de vraag naar jouw ‘product’, zul je op zoek moeten naar een andere manier van levensbekostiging, door iets te leveren waar wél vraag naar is en ontwikkel je ‘ding’ daarnaast door, totdat datgene zo goed is dat het wél gewild is en gewaardeerd wordt. Alleen omdat je zelf vindt, dat je ‘kunst’ maakt, hoeft het nog niet zo te zijn dat het daadwerkelijk ook kunst ís. Maar daarover kom ik misschien later nog wel eens te spreken, dus dit nu even terzijde.
Toch zijn er ook in de huidige tijd vele kunstenaars die met kop en schouders boven alles uit steken. Wáár bovenuit? Wel, boven de doorsnee hobbyschilderende en kunstenmakende meute (waartoe ik overigens zelf ook behoor).
Soms komt dat door hun vaardigheid om met kleuren, penseelstreken, spetters, vormen en overgangen precíés de juiste visuele snaar te treffen (kijk bijvoorbeeld eens naar het werk van Sophia Anastasia of naar de prachtige portretkunst van Lique Angel). In andere gevallen komt het door hun meer dan virtuose technieken en manieren van werken (zoals bijvoorbeeld bij Chuck Close en Reinier Berendsen). En soms komt het juist door de wijze waarop ze verschillende materialen en materiaaleigenschappen inzetten en benutten. In die laatste categorie valt de absoluut uitzonderlijke kunstenares Nancy Wood. Nee, fout: eigenlijk valt zij in ál die categorieën. Ik ben dan ook fan van haar kunst.
Nancy werkt namelijk met de variërende eigenschappen van de verschillende pigmenten. Door de juiste verdunning en de specifieke giettechniek lopen de pigmenten op verschillende wijzen en snelheden door en langs elkaar op het doek. Dit zorgt voor unieke kleurschakeringen en werkelijk prachtige beelden, die je doen denken aan wilde landschappen, aan de zee, ja, zelfs aan complete organische structuren.
‘Breakthrough‘ – Bron: Nancy Wood (c) – with permission
Aanvankelijk was Nancy succesvol werkzaam in de industriële sector en spendeerde ze enkel vrije tijd aan het maken en ontwikkelen van haar kunst; ze kon er immers niet van leven. Tot het moment waarop het oog van één van de grootste kunstuitgevers van het Verenigd Koninkrijk (Demontfort Fine Art) op Nancy’s werk viel en haar contracteerde: de doorbraak. Toen ging het snel. Ze verscheen in de verschillende kunstmagazines en haar art werd meer en meer gevraagd.
‘Dragon‘ – Bron: Nancy Wood (c) – with permission
In de daaropvolgende jaren deed Nancy een gedurfde toenadering tot een nieuwe manier van werken, totaal anders dan het eerdere, commercieel gedreven werk, dat door Demontfort werd verkocht. Ze manipuleerde gegoten verf- en inktpigmenten (aanvankelijk met simpele waterverf) en experimenteerde met pigmentair gedrag.
Zoals al gezegd: verschillende kleurpigmenten hebben verschillende kenmerken. Nancy gebruikt de wisselende viscositeit van de acrylvloeistof en inkt, om zo de kleuren ’tegen elkaar uit te spelen’.
‘Low Water‘ – Bron: Nancy Wood (c) – with permission
De pigmentvloeistoffen trekken elkaar aan of stoten elkaar juist af, waardoor evoluerende patronen ontstaan. Zo zijn rood en roze qua gedrag redelijk ‘explosief’ te noemen, terwijl bijvoorbeeld blauw- en groenpigmenten zich maar heel langzaam bewegen. Voeg ze samen en er ontstaan prachtige kunstwerken. Dat proces kun je overigens ook zien in dit filmpje.
‘Vortex‘ – bron: Nancy Wood (c) – with permission
Haar doeken hebben een handzame maat van gemiddeld 130 x 90cm, soms iets groter. Nancy gebruikt als ondergrond alleen canvas, zijde of katoenpapier. Al haar werk wordt in een zeer beperkte, originele reeks geproduceerd, samen met een navolgende serie van handmatig bij- en afgewerkte – en daarmee originele – limited edition prints (ca. 25 stuks per keer). De kunstwerken worden op dit moment enkel verkocht via London Contemporary Art. Eind deze maand is de ‘New York Affordable Art Fair‘, waar Nancy’s werk dit keer ook te zien zal zijn.
Haar kunst wordt klaarblijkelijk onder de noemer ‘Betaalbare Kunst’ geschaard, maar voor mijn favoriete doek ‘Hubblescape‘ (ca. €3500) moet ik toch echt nog wel even sparen, vrees ik…
‘Hubblescape‘ – bron: Nancy Wood (c) – with permission
Special thanks to Nancy Wood for allowing me to use original pictures of her fabulous art on HoeVrouwenDenken.nl
