Mijn vent is een mosterd-na-de-maaltijd-checker.
Ik zal het even uitleggen. Als alles al geregeld is, we onderweg zijn of alles is ingepakt, dan komt hij met vragen. Een voorbeeld. Al een tijd voordat we op vakantie gaan, begin ik met het maken van een lijstje (schijnt een vrouwending te zijn, vraag onze Marga maar). Ik schrijf blaadjes vol. ‘Wat nemen we mee voor de kinderen’ deel ik op in de volgende categorieën: speelgoed, kleding, dagelijkse verzorging, medicatie, enzovoorts, enzovoorts. Zoiets stel ik ook op voor ons en een ‘extra lijst’, met alles wat er verder nog nodig is. Als ik alles, wel honderd keer, nagekeken heb, lees ik hem de lijst voor. Hij maakt bevestigende geluiden terwijl hij zijn blik op de televisie of mobieltje gericht houdt.
“Je luistert niet.”
“hmmm”
“…”
“Wat?”
“Je luistert NIET!”
“Jawel, je zei…” (vul hier de laatste drie dingen in die ik op noemde).
Foutloos weet hij de laatste paar artikelen op te noemen. Soms stop ik halverwege een zin en wacht ik tot de stilte hem opvalt. Maar meestal redt hij zich er briljant uit. Zijn hersenen werken als een soort van antwoordapparaat. De laatste paar seconden van een het gesprek onthoudt hij, zonder het te begrijpen. Als hij dan doorheeft dat er iets van hem verwacht wordt, speelt lief het bandje in z’n hoofd af en weet wat te antwoorden. Maar is de boodschap eenmaal afgespeeld dan wordt het gewist.
En zo gebeurt het élke keer dat hij er voor zorgt dat ik gestrest in de auto zit. Want als we zo lang onderweg zijn dat ons huis net zo ver weg is als onze vakantiebestemming, dán trekt híj zijn mond open.
“Heb je de tandpasta meegenomen?”
“Dat heb ik opgenoemd, toch?!”
“Vast wel en anders kopen we het daar wel.”
“Heb je de medicijnen voor de jongens ingepakt? En jouw lenzenspullen?”
“Medicijnen… Ja. Dat weet ik bijna zeker. Maar mijn lenzenzooi? Heb ik mijn bril wel mee genomen?”
“Hoe moet ik dat nu weten? Jij hebt toch ingepakt?”
“Kijk! En dáárom noem ik alles op en wíl ik dat jij luistert.”
“Ach, je hebt het vast mee genomen, het gaat toch altijd goed.”
ONRUST. Volgens mij heb ik het allemaal ingepakt. Ik heb het toch opgenoemd? *Zucht* Het zou overdreven zijn om te vragen of hij de auto even aan de kant kan zetten, zodat ik het kan controleren. Ik draai op mijn stoel. Kijk naar de achterbank. Scan naar de tas waar het in zou zitten en schat in of ik er zonder al te veel gevaarlijke capriolen bij kan komen.
*Zucht* Ik heb het vast ingepakt.
Om mezelf een beetje te kalmeren kijk ik naar buiten of begin ik een praatje met de jongens. Die er dan ook niet meer gerust op zijn. Ze kijken snel wat er in hun buurt ligt: boekjes, tablet, bal. Opgelucht halen ze adem. Daar overleven ze de vakantie wel mee. Ik word ook rustig. Alles wat we missen, kunnen we daar ook vast wel halen. Op mijn bril na, maar daar is wel een oplossing voor te vinden. Ik kijk naar mijn lief en lach. We gaan op vakantie. “Relax,” zegt hij terwijl hij in mijn been knijpt. “Je hebt gelijk, schat. Vakantie. Ontspanning. Het komt goed.”
Hij lacht: “Zullen we zo stoppen en even wat drinken?”
“Goed idee, ik kan wel een bakje koffie gebruiken.”
“Trouwens…”
“Wat?”
“Heb je het koffiezetapparaat uitgezet, voor we weggingen?”
