Bron: Pixabay.com
Vrijdag
Ik reis in alle vroegte richting de NOK aan de andere kant van de stad. Sessie drie alweer en dat betekent dat ik al bijna op de helft ben van deze laatste pre-operatieve fase. Ik heb geen zin. Die ochtendsessies op mijn enige vrije dag zijn zwaar. Ik mis mijn ochtendje pyjamahangen of lekker het huis schoonmaken. Eenmaal binnen zie ik de vertrouwde gezichten van mijn groep en valt het gevoel ook wel snel weg. Ondanks dat ik de mensen om mij heen ook zie worstelen met een overkill aan gevoelens, begroeten we elkaar vrolijk en zit de stemming er meteen weer in.
We beginnen deze dag met een sessie met de diëtist. Zij legt ons alles uit over de schijf van vijf (been there, done that) en wat je nu eigenlijk binnen zou moeten krijgen om gezond te eten. (Zoveel?!) Verder informeert ze ons over alle supplementen die we straks, na de operatie, moeten slikken en met welke voedingsmiddelen die wel of niet gecombineerd mogen worden. Geen zuivel met ijzer, geen vitamines bij je eten, want die mag je niet innemen met water, drie uur minimaal tussen al de pillen. Het duizelt me.
Ik kan me nog herinneren dat iemand die dit al eerder heeft doorstaan, me destijds zei dat het voelt alsof je weer een baby hebt. Leven met de klok, op gezette tijden eten, gesleep met bakjes en voedsel en nu moet ik dus ook nog ergens die pillen tussen zien te stoppen. Ik moet straks maar een schema maken en de wekker in mijn telefoon wordt vast mijn beste vriend. De diëtist leert ons ook van alles over alternatieven voor brood, lightproducten, vezels en hoeveelheden eiwit in diverse producten. Zeer belangrijk voor na de operatie omdat eiwitten hard nodig zijn. Mijn Griekse yoghurt met fruit en havermout wordt oké bevonden. Hoezee! (Ik hoop dat ik dat straks nog kan eten.) We krijgen een pakket leesvoer mee over basisvoeding na de operatie. Eindelijk heb ik een beetje beeld wat straks kan. Tegelijkertijd realiseer ik me dat elk verhaal anders is en mijn lichaam heel anders kan reageren.
Bij de psycholoog bespreken we de verschillende fases van gedragsveranderingen. Die fases lopen van ‘Ik heb geen probleem’ naar ‘Ik onderneem actie’. Ze zijn herkenbaar. Zelfs in dit hele proces is er sprake van terugval. Ik herken mijn lijnpatroon hierin. Doorslaan en het dan maar weer opgeven, en hoe moeilijk het is om daarna toch weer in het zadel te springen. Ook bespreken we de verschillende soorten eters. Voor sommigen is dit erg confronterend. Ik verbaas me er elke keer weer over dat ik ook in vele hokjes pas. Hokjes waar ik helemaal niet in wil zitten. De verandering van mijn ingesleten gedrag wordt mijn grootste uitdaging de komende tijd.
De arts die ons het laatste uur bezoekt, is weer lekker eerlijk. Hangbuiken, theezakjes, kipfilets, ze vliegen ons om de oren. Ze legt weer veel uit. Over de operatie, de tijd daarna en hoe ons gewichtsverlies wordt gemonitord. Ook vertelt ze ons veel over dumping en welk effect dit op je lichaam kan hebben. Er zijn vrouwen die dumpen op chocolade en dat betekent dat ze dit nooit meer kunnen eten. (Neeeeeee???!!!)
Alle deskundigen, ook deze arts, voelen ontzettend dichtbij. Ze geven me het gevoel dat we dit gevecht samen aan gaan. Je wordt niet na de operatie losgelaten om het zelf maar uit te zoeken. Dan begint het pas.
Thuis duik ik in de ontvangen informatie en probeer alvast een beetje een planning te maken voor als het straks achter de rug is. Ik maak een lijstje met spulletjes die ik nog wil aanschaffen. Een klein koeltasje, kleine bakjes, een keukenweegschaal en een pillendoosje.
Als er ooit nog iemand beweert dat afvallen met een maagverkleining ‘de makkelijkste weg’ is, dan krijgt hij of zij met mij te maken…
Wat hieraan vooraf ging: Mijn maat is vol (15)- Groepssessie twee
