Bron: eigen foto (ItB)
“Mam, jij hebt beslist geen groene vingers. Papa kan dat echt véél beter!”
Au, ik prik me hier aan een doorn.
“Ach, dat valt toch best wel mee?” verdedig ik mezelf.
“Nou nee, mam. Weet je nog, die moestuintjes?” helpt mijn zoon me herinneren. Ik denk beteuterd aan de moestuintjes, die we als gulle fooi bij de AH gratis mee naar huis kregen. De zaadjes, die in de papiertjes zaten geperst, had ik telkens weggegooid. Ik dacht dat het verpakkingsmateriaal was. Wekenlang hebben we potjes aarde water gegeven.
bron: pixabay.com
“Ik vraag aan papa of hij vandaag een kas, om groente en fruit te kweken, voor me wil bouwen!” Enthousiast komt hij ’s avonds terug van papa. Hij laat me trots een foto van de kas op zijn mobiel zien, die ze binnen een dag hebben gebouwd. De kas blijkt meters groot te zijn. De kleine ommuurde achtertuin, waar ooit de oude duivenstronk, de Engelse klimrozen en de door mij gezaaide veldbloemen groeiden, is na mijn vertrek veranderend in een kale binnenplaats met resolute bestrating. Waarop nu een enorme plastic kas pronkt. Inclusief deur en ramen.
De Japanse kers, met haar dieproze bloesem, is verdwenen. De borders zijn leeg, en liggen volgestapeld met metershoog gekloven hout, voor de houtkachel. Mijn ex houdt van functionaliteit. Geen romantisch gedraai om een Japanse kers, geen rendez-vous tussen het kussende violet van lavendel en korenbloemen, maar authentieke bronnen in zelfvoorziening. Hout, groente en fruit. Alleen de plastic plantjes, die ik ooit heb gekocht, staan binnen nog in de vensterbank.
“Mam, jij zegt dat papa niet kan klussen, maar dat valt best wel mee, hoor!” zegt hij vol trots. Ik kijk nog eens goed naar de foto. Ik ontdek dat de kas aan de gevel van het huis is geplakt. Tegen de ramen van de slaapkamer. Het is een vreemd gezicht. Het doet me denken aan de nagebootste woonruimtes in de IKEA, waar je via de woonkamer naar een uitzichtloos balkon wordt geleid.
“Ja schat, het is wel heel bijzonder geworden!” beaam ik. “Alleen kunnen de ramen van de slaapkamer nu niet meer open” probeer ik voorzichtig. “Dat vinden wij niet erg!” Hij benadrukt het woordje wij, en bedoelt “wij mannen”. En dat ik me er verder niet mee moet bemoeien.
Ze gaan samen een dagje vissen. En vertrekken ’s ochtends al heel vroeg. Of ik de moestuin water wil geven, als ze weg zijn.
“Niet vergeten hoor, mama!”
“Nee, nee…” Ik knik bevestigend.
bron: pixabay.com
Vaders kunnen alles; de bewondering voor papa is groot. Nu moet ik toegeven, mijn ex heeft groene vingers. Ik geef de enthousiast groeiende courgettes water, ontdek hier en daar al een tomaat, en bewonder de kleine glimmende paprika’s.
De zon schijnt. Ik manoeuvreer bezweet tussen tientallen potten en plantenbakken en besproei bonen, bessen, wortels, aardbeien en radijzen. Ik ben er een halve ochtend mee bezig.
Wanneer ik klaar ben, loop ik even naar binnen. Voor de zekerheid geef ik de plastic plantjes in de vensterbank ook een beetje water. Je weet tenslotte nooit wat papa nog meer kan.
