Ik woon in de middle of nowhere. Nu bedoel ik niet volgens bijvoorbeeld Australische begrippen: dat je écht in de bush-bush woont, het dichtstbijzijnde dorp op vijf uur afstand ligt en je een vliegtuigje nodig voor noodgevallen, maar volgens Nederlandse begrippen. Daarmee bedoel ik dat je hier nog een paar uur kan wandelen zonder iemand tegen te komen. De postbode kent je gewoon bij naam en voor ieder pakje boter of andere lullige boodschap moet je wel de auto in. Voor de rest valt het wel mee. Toch wel een mens per hectare; ik woon in de achtertuin van Nederland. Dat allemaal even om kracht bij te zetten voor het volgende:
bron: pixabay.com
Een manmens in de verte!
Op een ochtend was ik aan de wandel met mijn hond. Zoals iedere ochtend, en vaak hetzelfde rondje. Langs een kilometerslang kanaal waar het een hele bezienswaardigheid is als er eens een keer een boot langs komt. Eens per drie jaar?
Maar op die bewuste ochtend zag ik dus in de verte iets aan komen lopen. Vreemd. Heel vreemd, ja. En het werd nóg vreemder. Want toen ik steeds beter kon ontwaren dat dat “iets” een manmens was, zag ik dus ook dat hij helemaal in zijn nakie was. Echt waar. Rugzakje op, verder piemeltjenaakt.
Open-minded
Maar goed, ik ben een moderne, open-minded, íéts oudere dame (vind ik zelf, mijn kinderen gebruiken andere woorden), dus ik reageerde enkel door de meneer een goede morgen en een fijne verdere wandeling toe te wensen, en liep gewoon verder. Al die tijd keek ik natuurlijk strak in zijn ogen, want ik weet dat ik instinctief graag even zijn toepeloerus had bewonderd, maar gunde hem dat plezier niet.
Hij zei mij ook vriendelijk gedag en we liepen beiden verder. ‘Die is gek’, dacht ik, maar tegelijkertijd wist ik zeker dat hij dat ook gedacht moet hebben. Ik: lange mouwen, broek met lange pijpen, een zonnehoed, een zonnebril en een sjaaltje voor mijn nek. Dit komt vooral omdat ik zon-gevoelig ben én te ijdel om er als pigment-vlekkenkampioen uit te gaan zien. Niets mis mee, toch?
Mijn eerste keer
Mijn eerste keer ‘naakte mannen zien in je bosjes’ was overigens al op hele jonge leeftijd. Ik reed altijd op mijn paard door de bossen tussen Hilversum en Bussum. In het Spanderwoud liepen de naaktlopers gewoon bijna in een rij, op warme zomeravonden. Het bos was er berucht om, ook vanwege homo-ontmoetingsplaats-activiteiten. Ik begreep er alleen niets van; ik dacht dat die kerels aan het vechten waren. Ben me er zelfs eens een keer mee gaan bemoeien. Was geen goed idee.
Ik begrijp er overigens weinig van, van dat naaktgedoe. Ik zou nóóit aan naakt tuinieren, wandelen, kamperen of wat dan ook doen. Ondanks mijn naaktfotografie-verleden heb ik zelf nooit de behoefte gevoeld om uit de kleren te gaan in ’t openbaar. En mannen vind ik al helemáál niet mooi; ’t ziet er vaak zo klungelig uit allemaal. Tenzij je verliefd bent natuurlijk, en er iets naar je wijst…
Billen = Lifestyle?
Welnu, ik hoop dat meneer Maurits niet te zeer is geschrokken. Ik weet namelijk inmiddels wel wie die manmens was… Ik moet alleen nog even excuses aanbieden voor mijn hond. Want toen we elkaar gepasseerd hadden, kon mijn hond het niet laten om achter hem aan te gaan. Het dier ving mijn interesse op doordat ik omkeek naar zijn billen (sorry, kan ik sinds die ene yoga-les niets aan doen) om zijn lifestyle te raden.
‘Jáááááá, lekker, billen!’ dacht mijn hond hoogstwaarschijnlijk, en vloog erop af. Gelukkig was zijn sprong foutief gepland en zijn speelse beet evenzo foutief gemikt. Hij mistte Maurits’ goedgetrainde gluteus maximus op een haar en deed gelukkig geen tweede poging doordat ik hem heel boos en streng terug floot. Stout, Honti!
See you!
Ik zal hem volgende keer aangelijnd houden. Voor als ik ooit nog eens tijdens mijn ochtendwandeling een (naakte) mens tegen kom.
Beste Marga, ik kan me niet herinneren een ‘íéts oudere dame’, alleen met hond tegengekomen te zijn. Bij mijn wandeling was het ook wel een stukje minder stil dan bij de jouwe ;) Dus het moet een andere man geweest zijn die op hetzelfde idee was gekomen. Ik ben het overigens met je eens dat mannen in het algemeen niet mooi zijn (maar vrouwen laten ook nogal eens te wensen over) en dat het er vaak ‘klungelig’ uitziet. Maar dan moet je een man ook de kans geven een keer het tegendeel te bewijzen ;) Dus als we elkaar echt een keer tegenkomen, zal ik het je niet kwalijk nemen als je een steelse blik op mijn ’toepeloerus’ richt. En dan lees ik je bevindingen wel in een volgend stukje ;)
Haha, waarvan akte. Jammer dat jij het dan tòch niet was …. Mijn hond en ik waren wel onder de indruk van je bewezen lifestyle ;>)
Waarom gaan naaktlopers trouwens altijd daar lopen waar ze gegarandeerd mensen tegenkomen? Zou het dan toch de kik zijn om het ongemak van de ander, geklede mens, te ervaren? Zomaar een vraagje. Neem het niet te persoonlijk. ;) Vriendelijke groeten.
Misschien heb jij meer verstand van naaktlopers dan ik, want ik zou niet durven zeggen of ze altijd daar lopen waar ze andere mensen tegenkomen. Wie zou het trouwens moeten navertellen als een naaktloper niemand is tegengekomen? Ik zou zelf het gezelschap van andere naaktlopers mijden als de pest. Ik vind namelijk de aanblik van naakte mensen ook meestal ongemakkelijk. Als ze lelijk zijn omdat ze lelijk zijn, als ze mooi zijn omdat ze mooi zijn. In het laatste geval is het wel een draaglijker ongemak ;) Bij een confrontatie met een aangekleed mens is het ongemak overigens aan beide kanten! Het is eigenlijk haast literatuur, zonder conflict heb je geen verhaal ;) Daar zit dan misschien de kik die je bedoelt ;) Dus ik hoop van ganser harte dat naaktlopen niet in de mode komt ;)