“Hé gast, dat is lang geleden!” Mijn zwager is een oude vlam van me tegen het lijf gelopen. Nadat ze wat hebben bijgepraat, informeert mijn ex naar mij. Of ik Facebook heb.
“Nee, ze heeft geen Facebook,” antwoordt mijn zwager. “Eigenlijk hebben we allemaal geen Facebook.”
“Geen Facebook? Maar hoe kan ik dan weten hoe het met jullie gaat?” antwoordt hij. “Misschien eens opbellen, of eens langsgaan?” oppert mijn zwager.
“Is er al iemand dood?” informeert hij dan maar.
“Nee, er is nog niemand dood. Zelfs oma Riek leeft nog,” vertelt mijn zwager.
“Ongelofelijk! Maar mag ik het telefoonnummer van je schoonzus? Ik moet haar eigenlijk wat vragen,” klinkt het aarzelend.
Tot zover de beeldende berichtgeving van mijn zwager aan mij, over deze plotselinge conversatie.
Een paar dagen later krijg ik daadwerkelijk een app van mijn ex. Een aantal jaren woonden we samen, maar hij koos voor een leven vol Rock’n’Roll. Waardoor we elkaar steeds minder zagen en langzaam uit elkaar groeiden.
Ik herinner me helder de lange nachten, wanneer hij pas tegen de ochtend thuiskwam. We woonden op de bovenste etage. In het trappenhuis zong hij dan galmend iedere keer hetzelfde nummer van Elvis Presley. En daarmee betrad hij het open podium van mijn gevoelens.
“‘Maybe I didn’t treat you…quite as good as I should have… but…You were always on my mind, You were always on my mind…‘ Hey Babe, ik ben thuis!”
Daarna dook hij meestal de keuken in. Wat op de een of andere manier altijd resulteerde in een coq au vin. De restjes van de vorige dag, die hij had laten staan, moesten tenslotte op, beweerde hij dan. Wanneer hij voldaan in de slaapkamer stond, schoof hij naast me in onze twijfelaar. En wisselden we een kus, maar ook van plek. Ik stond op terwijl hij in ons warme bed ging liggen. Waarna ik een boterham smeerde en vertrok naar mijn werk of opleiding. In mijn hoofd speelde vaak nog steeds het deuntje. Maybe I didn’t love you, quite as often as I could have…
Ik lees zijn app; “Ik zit in therapie, en een onderdeel daarvan is, dat ik sorry moet zeggen tegen de mensen die ik verdriet heb gedaan, eh nou ja…zoiets… dus, SORRY!”
“Het is wel goed, hoor!” app ik terug. “No hard feelings!”
“Pas goed op jezelf, je hebt vast een beschermengel!”
Dat laatste klinkt in ieder geval een stuk sympathieker dan informeren wie er al dood is, denk ik tevreden.
“Nou doei!” appt hij terug. “Liedje 6 op mijn CD is jouw liedje!” Verbaasd lees ik de app. Er is dus een liedje. En dat gaat over mij. Ik herinner me wel liedjes van vroeger die hij thuis op de gitaar voor me pingelde. Wait for me if you plan to go to heaven… schiet me te binnen, maar goed, toen bestond er nog geen Facebook. Zodat je weet wanneer er iemand dood is en je dus langs moet gaan.
Natuurlijk kan ik het niet laten, en bestel ik de CD. Verontrust kijk ik naar de afbeelding op de voorkant. Een geblondeerde vrouw pronkt met haar enorme borsten en wespentaille op de cover. Ik staar naar haar twee indrukwekkende tophits en bedenk dat dit nooit over mij kan gaan. Maar gelukkig staan er ook een heleboel andere liedjes op. Ik luister naar liedje 6. Mijn liedje, dat eigenlijk vooral over hem gaat. Het liedje, waarin hij zich afvraagt of ik hem misschien niet terug wil?
Mijn exen zijn zeer verschillend, maar ze hebben iets gemeenschappelijks. Ze willen pas moeite voor me doen, wanneer ik vertrokken ben. Of liever gezegd, ze willen me terug wanneer het al te laat is. Na mijn vertrek ontpop ik me, in hun gedachten, van een rups in een vlinder. Ik verlaat mijn onopvallende cocon en transformeer, zonder dat ik er zelf enige moeite voor hoef te doen, zomaar spontaan in een blondine met twee enorme borsten en een wespentaille.
Ik ben geen vrouw van vlees en bloed, ik ben slechts een of ander onbekend liedje op een CD. Een liedje dat precies 3 minuten en 15 seconden duurt. Waarvan ik alleen maar kan hopen dat ik in de loop der jaren word grijsgedraaid. Als een gouwe ouwe, waarvan de melodie zo af en toe in ’t geheugen blijft hangen.
“You were always on my mind…”
bron: pixabay.com
Prachtig geschreven!