We lopen tegelijkertijd een gangpad uit. De kerel moet diagonaal lopen en ik rechtdoor, dus zal ik eerder bij de kassa aankomen. Blijkbaar zint dat de man niet. Met een ferme tred rijdt hij met z’n karretje tegen m’n hielen.
‘Als je haast heb, mag je wel voor, hoor,’ zeg ik pissig, ‘maar wil je niet het vel van mijn voeten rijden?’
De man – postuurtje rugbyspeler – is blijkbaar intens gefrustreerd, want zijn woede stijgt meteen tot kookpunt en hij slaakt een reeks krachttermen die ik nooit eerder heb gehoord.
Ik besluit ‘m te negeren.
Dat valt niet mee. Voor het eerst van m’n leven zie ik een man met zijn spierballen rollen. En ook al wil ik het niet – écht niet – mijn ogen lijken aan zijn armen vastgeklonken, want ik neem een wonderbaarlijk fenomeen waar: het behang op ’s mans blote armen lijkt tot leven te komen. Op zijn biceps staat Popeye en ik zou zweren dat hij het blik spinazie in zijn hand naar zijn mond beweegt.
bron: pixabay.com
De eigenaar van de ‘spier-mural’ lacht sarcastisch bij het zien van mijn verbaasde blik en probeert handig van de gelegenheid gebruik te maken en zijn winkelwagen aan mij voorbij te rijden, maar ik ben sneller. Ik geef mijn mand op wieltjes een zwieper, geef zijn karretje met m’n bescheiden achterwerk een duw, en leg mijn boodschappen op alfabetische volgorde op de kassaband.
‘Ik mocht toch voor?’ buldert hij in m’n kielzog. De rimpels op zijn voorhoofd lijken over zijn gemillimeterde haar naar zijn achterhoofd te rollen.
‘Ik laat alleen vriendelijke mensen voor,’ zeg ik, terwijl ik de kassière mijn bonuskaart aanreik.
Betalen is zo gepiept. Ik stop mijn aankopen in m’n tas en hang ‘m over m’n schouder.
‘Hé!’ roept de kale neet achter me.
Hij wil vast zijn gram halen door zijn middelvinger naar me op te steken. Toch kijk ik om.
Met zijn wijsvinger en een vrolijk gezicht wijst hij naar de afbeelding op mijn tas van David Bowie. Ik glimlach. Ja, dat is David. Ik ben geneigd de kerel alsnog een knipoog te geven, maar daar ben ik te fatsoenlijk voor.
In de auto doe ik een fijne ontdekking. Ik heb haar vooruit ingeparkeerd en het parkeervak tegenover me is leeg. Ik geef gas en rijd over de hobbel die als afscheiding dient. Dat is weer zo’n moment waarvan het me spijt dat mijn rijinstructeur het niet ziet. Rechts van me komt met een zwarte Dodge aanstuiven. Het is Popeye. Als hij me ziet, stopt hij en maakt een royaal gebaar: ik mag voor.
Een sarcastisch stemmetje in me zegt: Trap er niet in! Hij rijdt zo over je blauwe koets heen en dan kan ze naar de schroot. Maar ik geloof geen barst van mezelf en neem het charmante gebaar met een hoofdknik in ontvangst.
Wel achtervolgt Popeye me naar huis. Eerst door de Hoofdstraat en dan linksaf door de Schilderswijk. Dan zet ik m’n knippertje naar links en parkeer voor de deur. Popeye slaat rechtsaf, draait met de weg mee naar links en parkeert bij de flat van driehoog. Asjemenou. Hij is zo’n beetje mijn buurman! De wereld is helaas toch nog een stúk kleiner dan ik dacht.
