In de koele keurslagerij sta ik op maandagmiddag op mijn beurt te wachten achter een vlezige AOW-gerechtigde dame voorzien van felrode nepnagels, met bijpassende lippenstift op een zuinig mondje. Het getoupeerde, kastanjebruine kapsel, dat weer hard toe is aan een verfbeurt, staat stijf van de haarlak. Zwarte laklederen pumps waar de wreef uit opbolt. Witte panty’s waar de blauwgezwollen beenaderen doorheen schemeren. En een hevig glimmende, antracietkleurige jas van een stof, die bij elke beweging opmerkelijk veel lawaai maakt.
Alsof ze Cora heet, maar zich graag Cornelié noemt. Ze ruikt hevig naar “l’ Air du temps” van Nina Ricci. Dat was mijn eerste échte “luchtje”. Ik was 12 en kreeg dat van mijn vader die het, al kosterend, in de kerk had gevonden. Ik bespoot me daarmee opgewekt meermalen daags en nog nooit voelde ik me zó sjiek en bijzonder. Dus ik begrijp Cora wel.
Met een roodgelakte vinger wijst ze door de vitrine naar de diverse door haar gewenste dierenonderdelen. Terwijl ze, zonder de becoltruide winkelbediende aan te kijken, op lijzige toon zegt: “Doet mij die maar, twee stuks.” Dat doet ze zeven keer. Op precies dezelfde manier.
Tartaartjes, blinde vinken, kippenpoten, verse worst, speklapjes, schouderkarbonades, schnitzels. Zeven zakjes in rij op de toonbank.
Ik bestel verbaasd een pond gehakt. Half om half. Ongekruid.
Hoe zou ze leven? Samen met haar echtgenoot, die vast naar de naam Jan luistert, maar die zij steevast Jean noemt, besluit ik. Of ze heeft een inwonende zoon die boekhouder is, met een dubbele voornaam en een voorliefde voor modelspoortreintjes en gestreken onderbroeken. Nee, ze mantelzorgt vast niet voor een behoeftige buur of een dementerende moeder. Maar het zou natuurlijk óók kunnen, dat haar zus dagelijks komt dineren en dat die, in het kader van de taakverdeling, deze week voor de groente en de piepers zorgt, mijmer ik.
Als ik de winkel uitloop, zie ik haar met een bejaard grijze, eveneens vlezige koningspoedel al ruisend naar de bakker schuifelen. Aldaar voltrekt zich hetzelfde ritueel; van het uitgestalde banket wordt weer zeven keer iets aangewezen middels: “Doet mij die maar, twee stuks.” Dit zonder de blozende, goedlachse bakkersdame ook maar één blik waardig te keuren.
Gevulde koeken, boterkoekpunten, kokosmakronen, mergpijpjes, speculaasbrokken, appelflappen, amandelbroodjes. Weer zeven zakjes op rij.
Ik koop verwonderd een heel grofvolkoren. Mét sesamzaad.
Buiten zie ik haar in de richting van de ijssalon lopen. “Wat zullen we vandaag eens nemen, Benno?” hoor ik haar hijgend lijzen. De adipeuze hond sjokt eveneens puffend voort. Door nieuwsgierigheid overmand, loop ik achter hen aan. “Doet mij maar één van die,” ze wijst bij deze mededeling op een afbeelding van een oubliehoorntje, “en één van die,” doelend op een rond kartonnen bakje. “Met allebei twee bolletjes, aarebei en piestas.” En weer valt op dat ze géén oogcontact maakt met de frisse jongeman achter de toonbank.
bron: pixabay.com (met bewerking)
Amechtig en ritselend ploft ze neer op de oranje plastic stoel aan het tafeltje bij het raam. Op haar roze bepoederde vollemaansgezicht parelt het zweet. Heel eventjes kruisen onze blikken elkaar en een duizelingwekkend gevoel van uitzichtloze eenzaamheid en loodzware leegheid overvalt me. Alsof ik opga in een groot gapend iets en met niets of niemand meer in verbinding ben en kan zijn.
De frisse jongeman knikt onderwijl begrijpend en overhandigt haar beleefd het gevulde oubliehoorntje, dat ze aanneemt zonder te bedanken. Direct begint ze eraan te lebberen. Daarna zet hij, zonder een spier te vertrekken, het bakje met roze-groene inhoud op de grond, voor de inmiddels kwistig kwijlende Benno. “Eet smakelijk!” Hij kent zijn pappenheimers, want hij heeft zorgvuldigheidshalve een uitgevouwen servetje onder het bakje gelegd, wat niet overbodig blijkt.
Ik hou het verbijsterd bij één bolletje sorbetijs. Mango.
Nadien sloffen ze, met een mottige boodschappentas van de Lidl met veertien witpapieren zakjes, huiswaarts. Om zich vermoedelijk aldaar samen op de bank te vleien; vast een zwartleren Chesterfield met turquoise, glanszijden kussentjes.
Benno op een fluffig fleece dekentje en Cora, met de vochtvoeten omhoog, er gezellig onder. Zo eentje met een zebra- of luipaardprint. Jan heeft vast enige decennia geleden reeds het hazenpad gekozen en de zoon met de dubbele voornaam is van liefdeswege vermoedelijk geëmigreerd naar noordelijk Scandinavië.
Naar Omroep Max kijken en vervolgens naar heel Holland bakt, zingt, danst, kletst, klust, neukt en doet maar wat. Gezien het tijdstip vast een flink bessenjenevertje erbij. Plakje leverworst. Blokje kaas. Vergeet de mosterd niet. Bakje gezouten pinda’s. Wat olijfjes.
Heel Holland vreet. Zich een weg door het leven.
