Toegegeven: wij zijn niet zo’n übersportief gezin. We dóén wel wat, maar dat is veelal omdat het ‘moet’; omdat het goed is voor de gezondheid. Prima motief voor sport, dunkt me. Afgezien van het feit dat sommigen zich met sport ‘stoer’ voelen, natuurlijk.
Ook ik zweet wel eens graag
De enige sport die ik met ware liefde bedrijf, is tennis. Daar kan ik me waarlijk op verheugen, ondanks mijn brakke, vier keer geopereerde knieën. Daarnaast ga ik al sinds enige tijd naar een fitnessstudio alias fitfabriek (waar ik onder andere aan ‘TRX-en’ doe), omdat dat dus goed voor mij is. Ondanks het feit dat ik een weekje geleden (in opdracht, sorry dames) uit de school klapte over de vele gemakken van een e-bike, wat op Facebook een waar debacle en een hoop ‘gepikeerde, zichzelf als uitermate sportief en dus ‘stoer’ bewijzende vrouwen’ opleverde, ben ik in het echte leven klaarblijkelijk best wel bereid om me af en toe in het zweet te werken. Oók als vrouw, ja. En niet alleen met het schrijven van ellenlange zinnen.
bron: eigen foto (LB)
Niet sportief, niet stoer
Helaas zijn mijn kinderen net als ik: niet zo wáánzinnig sportief. En dus ook niet stoer. Gelukkig hoeft dat tegenwoordig ook niet meer. Toch hebben ze nu een leeftijd – 13 en 16, dus lekker puberend – waarop ze wat meer naar hun eigen lichaam gaan kijken en luisteren. Ze vinden dan ook dat ze ook maar eens iets meer aan sport moeten doen. Althans, dat zeggen ze. Of het écht zo is, ik twijfel nog.
Van schoolsport naar sportschool
Met hun vader (mijn ex) fietsen ze regelmatig door de Oostenrijkse bergen (ja ja, zonder e op de bike, mét zweet, en zo), maar bij mij deden ze – afgezien van schoolsport – vooralsnog bar weinig, vond ik. Daarom heb ik ze laatst maar eens meegesleurd naar ‘mijn’ sportschool. Soms moet je ze tot hun geluk dwingen, niet?
“Ga nu gewoon eens kijken, misschien vinden jullie het best wel leuk.”
“Moet dat?”
“Ja, dat moet. Als je een marathonsessie mobielstaren volhoudt, moet af en toe een uurtje sporten er ook vanaf kunnen.”
De vrouwen wilden wel
Hoofd moest eraf. Sorry. (Bron: eigen foto (LB))
Ik moet toegeven: dochter was er gelijk voor in. Tja, vrouw, hè. Enthousiast stortte ze zich op de loopband, de crosstrainer, de infinity stairs (traplopen tot je omvalt) en natuurlijk op de krachttraining.
Zoon daarentegen had totáál geen zin. Al buiten, nog vóór de deur, wilde hij rechtsomkeert maken: “Ik zie dat fitnessgedoe echt niet zitten. Gaan jullie maar. Ik wacht wel in de auto.” Maar zo gemakkelijk kwam hij er niet vanaf. Een uur proeftraining moest hij doen van mij. Daarna mocht hij wat mij betreft de handdoek (en zijn waterflesje) alsnog in de ring gooien.
Eenmaal binnen en omgekleed showde de ‘personal trainer’ hen de verschillende apparaten. Slungelig wierp zoon zich na die rondgang eerst maar eens op de crosstrainer om op te warmen.
“Rug recht en een vloeiende beweging maken,” trachtte ik hem subtiel te instrueren.
“Ja, ma. Tuurlijk, ma.” Vanzelfsprekend veranderde hij nul-komma-niets aan zijn houding. Want als ma het zegt…
“Rug recht! Eén vloeiende beweging!” riep de trainer in het voorbijgaan.
“Oh, oké!”
Fitfabriek
‘Fitfabriek’ (bron: eigen foto (LB))
De leg press volgde. Ik presste 70 kilo om het even voor te doen, dus hij moest en zou dat natuurlijk ook duwen. Niet dus. Terug naar 40 kilo, mien jong! Dat ging net. Het zweet stond hem op ’t voorhoofd. De leg extension, leg curl, de verschillende arm- en borstspierapparaten, het roeiapparaat, alles kwam aan bod in de fitfabriek. Want dat is het en dat blijft het: een fabriek om spieren te kweken en het luie zweet eruit te trainen.
Kreunen en steunen
“Nu nog even naar boven: gaan we planken.” Gekreun en gesteun. Op naar het buikspiergedeelte en body tension station. Planking kende zoon weliswaar van YouTube (op de meest onmogelijke plekken), maar niet aan den lijve (in een fitnessstudio). Het viel hem vies tegen. Dochter deed alles vrolijk – én minder vrolijk – mee, want ze zou haar broer wel eens even zijn poepie laten ruiken. Ter afsluiting toch nog maar een keer terug naar de cardio: tien minuten op de loopband en nog een beetje crosstrainer. Maar ik had mijn doel bereikt: ze hebben wat afgezweet. En ik ook. Lekker. Ja, echt.
Zweet! (Bron: eigen foto (LB))
Best wel oké
“Best wel oké, eigenlijk,” was dan ook het positieve pubercommentaar achteraf. Ik was er blij mee. Resultaat: allebei een tienrittenkaart cadeau, om nu ook echt ‘door te zetten’. Ik vond het in ieder geval een hele overwinning.
De volgende dag was het enthousiasme over de gedane sport helaas al beduidend minder.
“Ik kan niet meer lopen, mijn bovenbenen willen niet meer…”
“Mam, ik kan echt niet naar school. Ik krijg mijn armen niet meer omhoog. Zo kan ik niet schrijven.”
Ja, ik weet ’t, lieve schatjes van me. Spierpijn tot in je kleine teen, it’s a bitch.
