Je zou denken dat ik na ruim 53 jaar wel weet hoe je moet ademen. In. Uit. Repeat. Niet te moeilijk. Maar tegenwoordig schijnt dat niet meer genoeg te zijn. Gewoon ademhalen is voor beginners. Je moet er iets mee. Het proces verdiepen. Jezelf bewust maken en zo transformeren, zodat je meer ‘in je kracht’ komt te staan. Liefst op een matje in een zaaltje met houten vloeren, veel te veel wollen dekentjes en een begeleidende zweefvrouwe die eruitziet alsof ze al sinds de vorige eeuw geen vleugje ironie meer genoten heeft, laat staan gelachen.
Ik had me – alweer een hele tijd geleden – in een opwelling (a.k.a. vlaag van verstandsverbijstering) ingeschreven voor een ‘ademhalingsseminar’ in het ‘volkshuis’, hier om de hoek. De slogan: “High door ademen, maak jezelf gelukkig door bewuste ademhaling.” Het was zo’n moment waarop je denkt: Ach, waarom ook niet? Misschien levert het me iets op. En zo niet, dan kan ik in elk geval altijd nog zeggen dat ik het geprobeerd heb. Dat soort redenaties. Dom natuurlijk, maar goed.
De setting was zoals je mag verwachten van dit soort dingen: zachte muziek, vage lichtslingers, en een groep mensen die allemaal nét iets te veel in zichzelf geloven. Iedereen stelde zich voor met dingen als: “Ik ben hier om los te laten.” Of: “Ik wil de pijn van mijn voormoeders doorvoelen.” Serieus. Ik had nog overwogen te zeggen dat ik gewoon een tegoedbon voor dit ‘groepsevent’ had gewonnen, maar ik hield mijn mond. Te groot de kans dat ik meteen geëxcommuniceerd zou worden.
Daar lag ik, make-uploos (dus gevoeld naakt) in een zwart shirtje, tussen negen wildvreemden die allemaal dachten dat hun leven na dit weekend nooit meer hetzelfde zou zijn. Ik hoopte enkel stiekem dat mijn eeuwig koude voeten eindelijk warm zouden worden. Grootse doelen moet je niet hebben, zeker niet op mijn leeftijd. Je kinderen zijn volwassen, je botten beginnen te kraken en de menopauze heeft je energie al jaren geleden geconfisqueerd. Dan klinkt drie uur hyperventileren bijna aantrekkelijk.
De zuurstoftrip begon: we gingen “de adem in”. Zo noemde ze dat. Dat is dus niet gewoon ademhalen, nee, dat is actief ademhalen. Met een soort dwangmatige heiligheid. In, uit, in, uit, alsof je op het punt staat gereanimeerd te worden. Ik deed braaf mee. In het begin.
Na een minuut of tien kreeg ik tintelende handen. Na twintig minuten begonnen mijn vingers krom te trekken als klauwen.
“Laat het gebeuren,” zei de begeleidster. “Geef je over.”
Ik wilde zeggen dat ik dat normaal gesproken alleen doe onder verdoving, maar ik kon mijn kaak al niet meer bewegen. Mijn gezicht voelde als bevroren en mijn voeten – die ik hier dus eigenlijk voor had meegebracht – waren nog net zo koud als altijd. Onveranderd. Bevroren vissticks.
De rest van de groep ging volledig los. Huilbuien, manisch gelach, gekreun alsof er iemand zelfstandig een demon aan het uitdrijven was. En daartussen lag ik. Half verlamd, licht geïrriteerd, en vooral bezig met de gedachte: als dit verlichting is, blijf ik liever in het donker. Uiteindelijk hield ik het niet meer uit en ben ik gaan zitten om de rest te observeren.
Na afloop mochten we delen wat het met ons had gedaan. “Ik heb mezelf opnieuw ontmoet,” zei iemand. “Ik voelde de pijn van mijn ongeboren kind,” zei een ander. Ik zei niks. Ik had enkel honger, dorst en spierpijn op plekken waarvan ik niet eens wist dat ik daar spieren had. Mijn rug was zwaar beledigd.
Inmiddels kijk ik er dan ook met gemengde gevoelens op terug. Ik slaap iets beter, maar dat kan ook komen doordat ik sindsdien echter nergens meer naartoe wil. Mensen zijn gewoon raar. Mijn stresslevel is gevoeld wel iets lager, maar dat kan ook gewoon de algehele moedeloosheid van deze tijd zijn. Wat ik vooral geleerd heb: ademhalen is prima zoals het is. Het hoeft niet bewust, diep, verbonden, holotropisch of transformerend te zijn. Het moet gewoon werken. Anders ga je dood.
Oh, en mijn voeten zijn nog steeds koud. Misschien moet ik dat maar accepteren. Of gewoon die wollen ‘Bergbauern’ pantoffels kopen, waar ze hier in Oostenrijk zo gek op zijn. Ja, ze zijn foeilelijk. Maar ze houden zich tenminste koest als je aan het ademen bent.
bron: Creatie van ChatGPT (AI in opdracht)
